Wymarzone Miejsce

Półeczka kuchenna

2012-01-25T20:34:00.003+01:00

Dopadło mnie takie przeziębienie, jakiego nie pamiętam od zamierzchłych czasów. Postanowiłam opublikować ten wpis na poprawę humoru, bo to taki optymistyczny i pogodny akcent.
Półeczka to też mój prezent urodzinowy. Jest dla mnie idealna, bo pasuje do frontów szafek kuchennych i od zawsze podobały mi się takie "plecy" w meblach. Nie jest pojemna, ale można na niej organizować chwilowe "wystawy tematyczne".
Dokręciłam jej jedynie uchwyty i dodałam numerek - trójka to moja ulubiona cyfra.
Tuż nad nią wiszą niewielkie reprodukcje rycin Wyspiańskiego, natomiast reszta wystroju tej ściany musi poczekać na mój powrót do formy.

Ciepłe pozdrowienia!

Mix totalny: nowoczesna książka kucharska, kartka i sanki

2012-01-21T10:19:00.021+01:00

Tym razem szybki wpis zbiorowy. Na pierwszy ogień idzie mój prezent urodzinowy: pojemnik - książka kucharska sygnowany przez Jamie'go O. Jest świetny! W metalowej puszce znajduje się notes, ołówek, karty i przegródki.

Wszystko ciekawie zaplanowane i starannie wykonane. Prezent trafiony w 100%.

Na Dzień Babci zrobiłam w imieniu Adki karteczki. Są słusznych rozmiarów, bo z tyłu musiał zmieścić się odcisk wcale nie takiej małej stopki :)

Bardzo lubię te chwile, kiedy wyciągam cały ten scrapowy majdan. Szkoda tylko, że narazie czasu na to hobby jak na lekarstwo.

I do mojej miejscowości zawitała w końcu zima. W tym roku wyczekiwaliśmy jej wyjątkowo niecierpliwie, bo Adka dostała sanki, które stały bezczynnie. Jak tylko spadły pierwsze płatki śniegu- wyruszyliśmy do naszego parku. Maleńka zachwycona, psisko z resztą też. Ten nasz zaprzęg wywoływał uśmiech na twarzy chyba każdego przechodnia.

Ciągnięcie maleńkiej Adki to niewielkie wyzwanie dla Bohuna, więc jego temperament musiał być poskramiany przez Męża. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze choć odrobiny słońca. Szkoda, że ta zima jest taka pochmurna...

Nie mogę umieścić komentarza pod poprzednim postem, dlatego tutaj odpowiem, że buteleczki z poprzedniego wpisu były kupione w hurtowni farmaceutycznej.

Słoneczne pozdrowienia!

Szafka łazienkowa

2012-01-14T20:36:00.009+01:00

W końcu wyklarowała się wizja szafek i półek łazienkowych. Pierwsza już zawisła.

Przeznaczyłam ją na skromną ilość moich kosmetyków pielęgnacyjnych. Używam ich niewiele, mam ulubione marki i produkty, ale po umieszczeniu ich w szafce wyglądało to niezywkle bałaganiarsko. Dlatego przesypałam i przelałam wszystko do butelek aptekarskich, zrobiłam etykiety i wreszcie nie żałuję zakupu przeszklonej szafki.

Na koniec mała zapowiedź rewolucji w sypialni.

Robią się regały na książki!

W końcu pożegnamy się z kartonami : )

Pozdrowienia!

Łupy grosz(k)owe

2012-01-06T19:33:00.012+01:00

Trafione zakupy za niewielkie kwoty cieszą najbardziej. Takie właśnie są moje ostatnie zdobycze z TK Maxx'a. Cieszą oko, a jednocześnie cena nie rujnuje portfela, bo upolowane na półce świątecznej wyprzedaży. Przyznaję, że zestaw muffinkowy kupiłam dla ceramicznej formy.

Do kompletu kubeczek XL z łyżeczką i puszka pełna całkiem niezłej herbaty.
A na koniec niewielki świąteczny akcent.

Nie mogłam się oprzeć tym skrzatom :)

Lampy łazienkowe

2011-12-30T10:24:00.006+01:00

W łazience wreszcie mamy lampy z prawdziwego zdarzenia. Zastąpiły dotychczasowe prowizorki, które wyjątkowo długo się u nas zasiedziały. Pierwsza lampa - sufitowa - to prawdziwy, stary okaz. Przekładana z miejsca na miejsce, w końcu się doczekała i teraz cieszy moje oko.

Druga lampa zawisła nad lustrem. Jest wynikiem kompromisu pomiędzy moimi zapędami estetycznymi, a twardym warunkiem Męża, że musi być odporna na ewentualne zachlapanie wodą. Nie było łatwo wybrać lampę z IP44 i jednocześnie odpowiednim dla mnie wyglądem. Ta zachwyciła mnie szklaną, jasnozieloną taflą.

Po zawieszeniu lampy okazało się, że lustro wisi jednak trochę za nisko i trzeba je przewiesić, ale to już w nowym roku.

Do jasnozielonego koloru elementów lustra przypadkiem dobrał się nowy zestaw umywalkowy. Strasznie mi się podoba ten kolor szkła. Chociaż kolor na zdjęciach zupełnie odbiega od rzeczywistego. Sztuczne oświetlenie i brak okna w łazience to zbyt trudne warunki dla mnie i mojego aparatu :)

Właśnie dziś zauważyłam, że przekroczona została liczba stu tysięcy wejść na stronę! Dla mnie to ogromna ilość ( zwłaszcza, że na prawie rok zniknęłam z blogowego świata ). Bardzo cieszę się, że to moje wymarzone miejsce jest przez Was odwiedzane i wielu osobom podoba się to, co tutaj pokazuję. Dziękuję za dowody serdeczności pozostawiane w komentarzach i mailach.

Pozdrawiam serdecznie życząc pomyślności w Nowym Roku!

Świąteczne scrapowanie

2011-12-27T10:21:00.000+01:00

Kartek świątecznych zrobiłam niewiele i nie zdążyłam ich sfotografować. Musiałam jednak być w tym roku bardzo grzeczna, bo mój prywatny Mikołaj hojnie mnie obdarował. Zrobił to w tajemnicy, ale prezenty, które dostałam są trafione w 100%.

Mój zbiór wykrojników wzbogacił się o fantastyczne wzory i inne gadżety. Tak się z tego ucieszyłam, że na świątecznym stole rozłożyłam maszynę do szycia, maszynkę do wykrojników i powstała kartka na urodziny kuzynki Adki. Zupełnie o tej uroczystości zapomnieliśmy i w pośpiechu niezbyt mądrze rozplanowałam umieszczenie szerszej wstążeczki na kartce. Jednak kartka mi się podoba, a nowe wykrojniki są cudne!

Bardzo podobają mi się kolorowane stemple. Sama nie umiem ładnie rysować i może dlatego lubię kolorować odbitki. Jeszcze wiele nauki w tej kwestii przede mną, ale sprawia mi to wiele frajdy. Niektóre elementy obrazka dostały nawet trochę brokatowego błysku.

Muszę się też przyznać, że moje kartki są niewymiarowe. Nie lubię trzymać się wyznaczonych rozmiarów. Dlatego najczęściej muszę do kartki dorobić kopertę. Najbardziej lubię koperty szyte.
Wśród prezentów znalazły się też przedmioty do domu, czym mam nadzieję niedługo się pochwalić. :)

Dziękuję za tyle świątecznych życzeń. Sprawiłyście mi wiele radości!

Najlepszego na Święta!

2011-12-24T10:03:00.000+01:00

Dzisiaj jest ten rodzaj ciszy,
że każdy wszystko usłyszy:
i sanie w obłokach mknące,
i gwiazdy na dach spadające,
a wszędzie to ufne czekanie...
Czekajmy - dziś cud się stanie.

Wesołych Świąt!

Wieszak na zioła

2011-12-10T19:43:00.000+01:00

Miałam go w planach od dawna i w końcu jest! Wyczekany wieszak na zioła, który idealnie wpasował się między belki dzielące kuchnię i jadalnię. Dawno z niczego się tak nie cieszyłam. Chyba dlatego tutaj zawisły pierwsze świąteczne ozdoby. Ma tyle haczyków, że nie można się powstrzymać przed wieszaniem.

Na górze też sporo miejsca na drobiazgi, które powoli go zapełniają.
Ale oczywiście najważniejsze jest jego podstawowe przeznaczenie, czyli wieszanie ziół. Narazie wiszą te, które dostałam, ale kolejny sezon ogrodowy jest mój! Zaczynam uprawę ziół :)

Na szybko zmontowany "wieniec" adwentowy jest nowością w moim domu. Jest coś magicznego w tym odliczaniu i wyczekiwaniu. Może i dzięki niemu trochę zwolniliśmy. Jest coś w człowieku, co każe gnać, by ze wszystkim zdążyć przed Świętami. U nas kuchnia nie będzie skończona. Trudno, nie to jest najważniejsze. Cieszę się z tego, że mam z kim piec pierniczki, odliczać dni, radować się z każdego drobiazgu. To jest magia Świąt.

Wieniec w wersji minimalistycznej z tego, co miałam pod ręką. Zabrakło białych, czy czerwonych świec, więc są różowe :)

Pozdrawiam serdecznie!

Na grudniowe zapiski

2011-11-30T10:11:00.000+01:00

Na wspomnienia z wyjątkowego miesiąca w roku przygotowałam grudniownik. Jest to dla mnie nowość, nigdy wcześniej się z tym nie spotkałam, ale pomysł jest świetny. Dzięki niemu ocalę od zapomnienia ulotne chwile. Chciałabym za kilka, kilkanaście lat otworzyć go i z Adką powrócić do tych dni, których Ona jeszcze nie zapamięta.

Mój grudniownik powstał na bazie szarych kopert - to podpatrzony pomysł, który bardzo mi się spodobał. Będę mogła nie tylko prowadzić zapiski i wklejać zdjęcia, ale i pochować różne drobiazgi na pamiątkę.

Pierwsza strona już czeka na wpisy.
Do ozdabiania grudniownika i świątecznych dekoracji użyję na pewno wstążeczek, które kupiłam przypadkiem w Rossmannie. Zupełnie się ich tam nie spodziewałam, ale bardzo się cieszę z tego zakupu, bo na próżno szukałam takich w pasmanteriach. Oj, zabrzmiało jak reklama, ale wiem, że wiele z Was szuka takich dodatków :)

Edit: Właśnie doczytałam, ze na blogach scrapki - wyzwaniowo oraz ILS pojawiły się wyzwania. Jestem początkująca, nie mam takiego zaplecza i umiejętności, jak inne dziewczyny, ale postanowiłam mój grudniownik zgłosić na te wyzwania. Bo dumna z niego jestem straaasznie i już nie mogę się doczekać, kiedy zacznę go wypełniać :)

Pozdrawiam gorąco!

Łazienka po malowaniu

2011-11-25T20:37:00.000+01:00

Farba jeszcze dosycha, ale nie mogłam się powstrzymać! Malowanie się ponadprogramowo wydłużyło, bo po pierwszej warstwie beżowej farby na ścianach rozmyśliłam się. Było mdło i nijako. Wycieczka do sklepu po nowy kolor, szybkie malowanie i ufff! Teraz z tym szarym jest o niebo lepiej.

Krany miały być w zamyśle rustykalne... Dobrze, że i tym razem zmieniłam zdanie.

Udało się odsłonić i zaimpregnować kawałek dawnej ściany z cegłami.
Na koniec niezbyt fotogeniczny element łazienki, ale muszę pochwalić dzieło naszego kafelkarza, który zrobił półeczki na podręczne drobiazgi.

Teraz trzeba wybrać jakieś szafeczki. Narazie konkretnej wizji brak. Czekam na impuls.
Pozdrawiam serdecznie!

Kafle w kawowym kąciku

2011-11-20T15:40:00.000+01:00

Po kafelkowaniu kuchni zostało kilka ozdobnych kafli. Wykorzystaliśmy je w kąciku z ekspresem do kawy, bo ściana w jego pobliżu także narażona jest na zabrudzenia. Przypadkiem natknęliśmy się na tablicę z jakże prawdziwym dla nas hasłem, więc i ona znalazła tu swoje miejsce.

Powoli kończymy malowanie łazienki, później przyjdzie kolej na kuchnię. Zdjęć nie mam czasu zrobić, te z ekspresem zrobione w przelocie, bo żeby się nie nudzić, zabraliśmy się za kolejną rewolucję. Oto mała odsłona. Tak to już u nas jest, że najpierw długo, długo nic, aż nagle następuje trzęsienie ziemi.

Pozdrawiam!

A w kuchni...

2011-11-15T20:16:00.000+01:00

Kuchnia prawie skończona. Wystarczył jeden dzień i wszystkie kafle na ścianach!
Jutro tylko fugowanie i koniec! Sama w to nie wierzę, bo mam wrażenie, że nasz pan kafelkarz jest stałym członkiem naszej rodziny. Od ponad tygodnia spędzał u nas po 11-12 godzin dziennie, więc się zdążyliśmy zżyć.
Jestem szczęśliwa, ale i potwornie tym zamieszaniem zmęczona, dlatego powiem tylko, że urok płytek kuchennych doceniłam dopiero na ścianach. Kiedy po pracy weszłam do kuchni, stałam jak zaczarowana i się na nie gapiłam. Cieszę się, że się na ten zakup odważyłam, bo do końca miałam spore wątpliwości.
Jak w końcu wszystko posprzątam, pokażę większą relację z akcji kafelkowej.

Pozdrawiam i dziękuję za wszystkie dopingujące słowa!

Ulżyło mi !

2011-11-11T19:29:00.000+01:00

Po piątym dniu remontu:

ulżyło mi, kiedy zobaczyłam efekt, jaki daje niepolerowany gres na obudowie wanny. Gryzłam się niesamowicie, czy będzie to dobrze wyglądało, bo cały czas miałam wizję białej, ceramicznej mozaiki. Ale po tym, jak obejrzałam kilkanaście różnych rodzajów, a żaden nie był tak biały jak kafelki na ścianie - w pięć minut wybrałam z tej złości mozaikę gresową.

wyjaśniła się tajemnica tak długiego oczekiwania na wolny termin naszego kafelkarza: jest to człowiek niesamowicie precyzyjny.Wyczynia cuda dopasowując maleńkie elementy gresowych kamyczków. Przycina je na elektrycznej maszynie - chylę czoła za odwagę!

Wyprowadził maleńką półeczkę, w sam raz na świeczkę, jak zażartował.

W rogu tuż obok wanny mógł spokojnie wypełnić przestrzeń fugą, ale wolał dociąć kawałeczek, żeby lepiej wyglądało :)

Tutaj widać, jak docina ukośnie brzegowe kamyczki. Nie uznaje brzegowych listew wykańczających i męczy się, ale efekt jest tego wart. Czekam już, kiedy nałoży fugi.

Coraz bliżej końca w łazience. Ale jeszcze kuchnia czeka :)

Pozdrawiam!

Łazienkowych historii ciąg dalszy

2011-11-09T19:12:00.000+01:00

Bilans po dniu trzecim:

pana kafelkarza to ozłocić trzeba - siedzi chłopina w tej klitce i bawi się w sztukowanie załamań ze stoickim spokojem, zmąconym tylko raz słowem nieparlamentarnym ( co mnie nie zdziwiło wcale, bo sama pewnie zareagowałabym ostrzej po wylaniu wiadra z wodą )
na dodatek pan zaproponował ułożenie płytek podłogowych w karo, realizując chociaż w części moje marzenie o efekcie, jaki dają płytki oktagonalne - tu znów metraż stanął na przeszkodzie.
spuścizna po poprzednim właścicielu mieszkania kolejny raz odbija nam się czkawką - myśleliśmy, że po tym, jak podłączył niewłaściwy piec, pomylił rurki z wodą, powiesił za nisko grzejnik nic nas nie zdziwi - myliliśmy się. Cegieł więcej odkryć się nie da, bo płyty ukrywają szaleńczą plątaninę rurek wszelakich.
chyba przestaję zwracać uwagę na ogólny bałagan - powoli zaczynam wierzyć przysłowiu, że przyzwyczajenie to druga natura człowieka.
uwielbiam patrzyć na efekt trójwymiarowości, jaki dają płytki ścienne!

A na klatkowym froncie: panowie mają imponujące tempo pracy. A jest jej ogrom - łącznie z wysuszaniem murów. Codziennie wracając z pracy oglądam kolejną odsłonę tej klatkowej historii.

Dziękuję za wszystkie komentarze i słowa otuchy. To niezwykle miłe. Mam nadzieję, że niedługo zakończy się ten szaleńczy maraton: w domu odpoczniemy po remoncie, w pracy skończę kilka ważnych zadań i będę mogła uaktywnić się na Waszych blogach.
Pozdrowienia ślę!

Się dzieje !

2011-11-07T19:45:00.000+01:00

szybki wpis z frontu robót

dzień pierwszy

bilans na dziś:

stan przedzawałowy pana kafelkarza po zobaczeniu naszej łazienki: mały metraż plus zakamarki robią wrażenie!

zmiana koncepcji kładzenia kafelek - przy tak małych powierzchniach układanie ich naprzemiennie sprawiało wrażenie jeszcze większego chaosu

ściany w przedpokoju "wykropkowane artystycznie" przez maszynę do cięcia na mokro

salon przemieniony na magazyn sprzętu wszelakiego

zalana kuchnia - Adka kąpała się w kuchennym zlewie

jednym słowem: pandemonium!

A żeby było mało atrakcji - remont klatki w naszej kamienicy trwa w najlepsze.
I chociaż remonty zawsze wywoływały we mnie nerwowość, to cieszę się, bo już widzę, jak przepoczwarza się w pięknego motyla ta nasza okropna klatka. Będzie pięknie!

Na koniec uwiecznione zmagania naszych sympatycznych panów malarzy z językiem polskim:

Tym optymistycznym akcentem żegnam się :)
Trzymajcie kciuki!

Prawie plagiat, czyli wiszące doniczki.

2011-10-22T19:47:00.000+02:00

Prawie miesiąc od ostatniego wpisu... Daje do myślenia, ale powodów jest tak wiele, że nawet nie próbuję ich przywoływać. Nie chcę, nie warto, trzeba jak najszybciej zapomnieć.
Pokażę po tak długiej przerwie drobiazgi jedynie, na większe przedsięwzięcia jeszcze musimy trochę poczekać.

W najnowszym katalogu Ikei zobaczyłam aranżację okna z wiszącymi doniczkami. Doniczki kupione, powieszone, a ja czuję się jak plagiator :) Ale bardzo mi się efekt podoba, jedynie żałuję, że narazie nie mogę tak zaaranżować parapetu. Małe Adkowe rączki nie darowałyby tym wszystkim durnostrojkom :)

Okna w kamienicy są specyficzne: usytuowane we wnękach, trochę niżej niż standardowo. Widokiem mogłabym raczyć się godzinami: pokaźnych rozmiarów brzoza, a w tle "ściana" z wiekowych drzew.
Wygrzebałam ostatnio z czeluści pamięci komputera zdjęcia zrobione tuż po zakupie mieszkania. Nie wiem, która pora roku piękniej się prezentuje na tych "moich" drzewach...

To zdjęcie poniżej zrobione dosłownie kilka dni po zakupie. Pamiętam, jak nie mieliśmy w mieszkaniu nawet pół mebla, ale przytaszczyłam doniczki, posadziłam kwiaty, tak bardzo cieszyłam się z tego wszystkiego.

Ostatnio powiesiłam wianek z róż - od razu jesiennie i nastrojowo się zrobiło.

Na parapecie też zagościła jedna doniczka do kompletu. Ostatnio jestem pod urokiem cyklamenów.

Pozdrawiam serdecznie!

Lampy w jadalni

2011-09-28T15:01:00.000+02:00

Oj, rozpędziłam się! :) Sama się sobie dziwię, jak szybko ostatnio podejmuję zakupowe decyzje. Po ostatnim zakupie lampek do kuchni nie czekałam długo i wybrałam lampy do pomieszczenia szumnie zwanego przez nas "jadalnią". Historia lamp - foremek jest krótka: zobaczyłam taką samą "na żywo" w kuchni Mimi. I jak tylko pojawiły się w jej sklepiku - szybko zamówiłam. Lampki wzbudzają zainteresowanie i uśmiech u każdego naszego gościa, a i ja nadal nie mogę się na nie napatrzeć.

Zdjęcie pierwsze przy okazji prezentuje kolejne urocze plamy na suficie - zamontowaliśmy Adce huśtawkę. Jak to dobrze, że niedługo będzie malowanie, bo te plamy mnie prześladują.

Trzecia lampa też kupiona u Mimi. Porcelanowa, z pasującym do reszty kablem "od żelazka". Wisząca część kabla będzie schowana - to narazie próbne zawieszenie, by wybrać najbardziej optymalne miejsce oświetlania pomieszczenia.

Teraz, kiedy lampy już wiszą, nie mogę się nadziwić, jak mieszkaliśmy przez dwa lata z dyndającymi na kablach żarówkami :)

Pozdrawiam!

Nareszcie są kafelki!

2011-09-11T20:03:00.000+02:00

Wyczekane, wymarzone... kafelki! Po miesiącu wybierania, perypetiach z pomylonym zamówieniem i zwrotem towaru w końcu zobaczyłam je na żywo. Nerwowo otwierałam paczki, pełna obaw przed rozczarowaniem. Widziałam je jedynie na zdjęciach, ale to co zobaczyłam zachywyciło mnie. Kamień z serca! Na kuchennych ścianach pojawią się kafle z pierwszego zdjęcia z niebieskim wzorkiem, do którego od dawna mam słabość. Dawno temu ozdobiłam pokazywane tutaj i tutaj przedmioty z myślą o przyszłej kuchni. Czekały na kafelki dwa lata, ale się doczekały.

Ale to nie wszystko. Przy piekarniku i zlewie pojawi się mozaika przywołująca na myśl hiszpańskie kafle. Każda płytka inna, każda piękna. Tutaj pierwsze cztery z góry w opakowaniu, wybór do zdjęcia zupełnie przypadkowy :)

I wreszcie łazienka. Tutaj na ścianach zagoszczą słynne już cegiełki. Powinny polubić się z prawdziwymi cegłami, których troszkę mamy w łazience. A na podłodze najprostsze z możliwych białe kafle z tej samej serii. Nie mamy jeszcze mozaiki na wannę itd., ale to kupimy gdzieś indziej.

Do kompletu w łazience i kuchni są też cudne listwy wykończeniowe, ale zapomniałam je sfotografować :) Teraz pozostaje tylko uzbroić się w cierpliwość i poczekać na pana kafelkarza. Ale to nic, ważne, że w końcu wybrałam te kafelki. Chyba jeszcze nad niczym tak długo się nie zastanawiałam.

Serdeczności ślę!

Półka i lampki w kuchni

2011-09-03T19:38:00.000+02:00

W kuchni pojawiła się kolejna półka, tym razem zawieszona tuż pod sufitem. Potrzebowałam miejsca na przedmioty, które szkoda chować w szafkach, a z których nie korzystam codziennie. Zrobiona z zabejcowanej na biało dechy i drewnianego gzymsu. Bardzo podobna półka zawisła w jadalni, dlatego chciałam, by były do siebie podobne.

Wszystkie pudełka i naczynia zapełniłam foremkami do ciastek. Ciągle jakieś dokupuję, bo lubimy z Adką piec ciasteczka.

W kuchni brakowało dodatkowego oświetlenia punktowego. Miało nawiązywać stylistyką do tej lampy. Wybrałam takie lampki. A tak naprawdę najpierw kupiłam jedną, ale stwierdziłam, że potrzebne jest jeszcze lepsze oświetlenie blatu. Niestety, było miejsce przygotowane tylko na jedną, więc trzeba było wyciąć dziurę. Teraz mam taką uroczą plamę na suficie :). Na szczęście, podczas kafelkowania będziemy też malować kuchnię.

A kafelki już jadą!

Pozdrawiam serdecznie!

Trochę dla Adki i trochę dla mnie

2011-08-24T19:27:00.000+02:00

W ramach odskoczni od niedawno skończonego haftu XL postanowiłam zrobić odkładaną już od dawna kolejną rzecz - okładkę na notes dla Adki. Tym razem haftowanie to była czysta przyjemność - szybko i bez pomyłek. Wychodzi na to, że jestem efekciarą - chcę jak najszybciej zobaczyć efekt końcowy :) O ile z haftowaniem poszło gładko, to szycie okładki było bardzo wyboistą drogą. Kanwa już sama w sobie jest dość gruba, do tego warstwa ociepliny, by okładka była mięciutka i w efekcie końcowym dwie złamane igły w maszynie do szycia. Chylę czoła przed osobami szyjącymi! Nawet takie małe projekty pokazują mi, jak niewiele umiejętności w tej dziedzinie posiadam.

Okładka ukrywa zwykły notesik przeznaczony do zapisywania słowek Adki, która rozgadała się na dobre. Każdy dzień przynosi kolejne wyrazy. Np. ostatnio nieustannie trwa w fascynacji jarzębiną i ciągle chce zbierać "kulki".

Nie chcę stracić z pamięci tych słówek. Adka od chrzestnych dostała albumy na zapiski, które przez cały pierwszy rok prowadziłam. Niezwykłą przyjemnością jest teraz czytanie ich. Mam nadzieję, że tak samo będzie kiedyś z tym notesem.

Notesik był zwyczajny, więc dałam mu nową pierwszą stronę. W centrum umieściłam cytat, który przeczytałam u Penelopy, i który bardzo zapadł mi w pamięć.

Właśnie dotarła też fotoksiążka, w której pogrupowałam tematycznie zdjęcia z wakacyjnymi zajęciami Adki. To moja pierwsza taka zabawa, która wymaga bardzo dużo pracy przy komponowaniu całości, ale efekt jest tego wart. I pamiątka piękna.

A na koniec obiecane w tytule coś dla mnie, oczywiście kupione okazyjnie.

Napis nabyty z myślą o nowym wyglądzie przedpokoju, ale narazie znalazł miejsce w salonie.

I niezwykły w swym kształcie koszyk nawiązujący do tradycyjnych koszy wyplatanych wieki temu. Ma zdejmowane wieczko i otwór z przodu, dlatego w moim trzymam paczki chusteczek higienicznych. W domu alergika są wszędzie, a teraz mam je w jednym miejscu.

Pozdrawiam!

Znów w kuchni

2011-08-18T09:42:00.000+02:00

Kolejna rzecz na długiej liście kuchennych rzeczy do zrobienia gotowa. Tym razem są to dwie szuflady przypodłogowe pod piekarnikiem i szafką na zlew. Spodobało mi się bardzo to rozwiązanie, bo można wykorzystać zazwyczaj nieużywaną, a dużą ilość wolnego miejsca. A chyba w każdej kuchni taka przestrzeń szybko się zapełnia. U mnie na pewno :)

Szafki są wygodne w użyciu, lekko wysuwają się i mieszczą naprawdę sporo kuchennych drobiazgów. Wszystkie kuchenne szafki wykończyliśmy drewnianą listwą, taką samą jak blat.

A tak wyglądają po zamknięciu:

Ostatnio pisałam o wyprzedażach i znów udało mi się kupić coś ładnego. Tym razem są to kolejne miseczki do zapiekania pasujące do formy pokazywanej ostatnio. Są idealne do mini serniczków czy creme brulee.

W tym samym kolorze cudne kubeczki po 1,50 zł sztuka. Nie wiem, czemu kupiłam tylko dwa...

Na koniec komplet emaliowanych garnków. Nie dość, że gotowanie w nich jest zdrowsze, to jeszcze pasują kolorem do kuchni :)

A co najważniejsze: zamówiliśmy kafle do kuchni i łazienki. Trochę późno, ale los czasem komplikuje plany. Ale decyzja zapadła i pozostaje czekać na dostawę, mając nadzieję, że będą w rzeczywistości tak samo ładne, jak na zdjęciach.

Pozdrawiam!

Pele mele wersja druga i kartka

2011-08-12T09:56:00.000+02:00

Dokładnie rok temu zrobiłam pokazywaną tutaj ramę. To była zmodyfikowana wersja pele mele. Odkąd zaczęłam urządzać mój scrapowy kącik, wymyśliłam sobie zrobienie takiego tutaj. Tym razem pokusiłam się na tradycyjną wersję, ale droga od pomysłu do efektu finalnego była długa.

Najpierw - w styczniu (!) - kupiłam korkową tablicę. Miałam tylko pomalować ramę na biało, ale ciągle robiłam coś innego. Tuż przed Wielkanocą dostałam od Dag-eSz norweską gazetkę wnętrzarską i tam właśnie zobaczyłam poniższą aranżację. Stąd właśnie pomysł na pele mele do kącika.W tym tygodniu zauważyłam zszywacz tapicerski Męża i w końcu obiłam tablicę najpierw ociepliną, a później tkaniną. Dzięki temu tablica jest miękka. Nawet udało mi się kupić pasujące kolorystycznie guziki i zygzakowatą tasiemkę. Cała praca zajęła mi jakieś pół godziny i zachodzę w głowę, dlaczego zabierałam się za to ponad pół roku?! Nie wiem, czy tylko ja mam takie tempo pracy...

A na dowód tego, że kącik nie tylko urządzam, ale i w nim coś tworzę, pokazuję kartkę urodzinową dla mojej Mamy. Kiedy spojrzałam na kartkę już po skończeniu pracy stwierdziłam, że przepis na nią był prosty: zamieścić wszystkie rodzaje wykrojników, jakie się posiada. Wyszło spontanicznie, ale prawdą jest to moje zamiłowanie do nich.

Bardzo lubię też przeszycia i embossing na gorąco. Ptaszek został nabłyszczony, co nawet udało mi się uchwycić na zdjęciu.

Pozdrawiam!

Wyprzedażowe okazje

2011-08-09T20:04:00.000+02:00

Odkąd mamy swoje własne cztery kąty, wyprzedaże ubraniowe nie robią na mnie dużego wrażenia. Owszem, ciekawych ubrań czy butów nigdy dość, ale prawdziwe emocje wywołują u mnie sklepy z wystrojem wnętrz. Czas okazji zakupowych właśnie trwa, więc pojawiły się nowe nabytki. Narzutę oglądałam już wiele miesięcy temu i bardzo mi się spodobała, chociaż jej cena była mniej urokliwa. Ostatnio, przypadkiem znów zajrzałam do Jyska. Nie jestem zbytnią fanką tego sklepu, ale szukałam koszyka, który kiedyś tam kupiłam. I proszę: przecena przeceny narzuty. Cena była tak niska, że wydawało mi się to pomyłką. Jednak kasjerka potwierdziła ową kwotę, więc do towarzystwa dobrałam poduszki i mam cały komplet.

Drugi okazyjny zakup to patera z ... marketu budowlanego :) Wpadłam tam na szybko po klej, a wyszłam dodatkowo z paterką, której zakup zawsze odkładałam ze względu na dość wysokie ceny. Nigdy bym nie przypuszczała, że można tam znaleźć takie przedmioty i to w tak okazyjnej kwocie.

Kiedy pogoda nie sprzyja spacerom, razem z Adką pieczemy. Mała siedzi na blacie i uwielbia przesypywanie wszelakich mąk, cukrów itp., mieszanie, wylewanie. Bałaganu przy tym multum, ale ile też frajdy :) Ostatnio wypróbowałyśmy ten przepis na muffinki cytrynowe i narazie trwam w uzależnieniu od nich. Zasmakują osobom lubiącym wilgotne, zdecydowane w smaku babeczki. Są pyszne!

Chciałam jeszcze podziękowac za tak miłe przyjęcie mojego haftu rocznicowego. Strasznie na niego ponarzekałam, ale muszę przyznać, że także cieszę się z efektu. Na pewno nie zaprzestanę haftowania, nawet teraz robię coś dla Adki, ale na pewno narazie zaprzestanę tak dużych projektów. Muszę odpocząć i zatęsknić za haftowaniem.

Pozdrawiam!

Haft XL, czyli nigdy więcej !

2011-08-03T18:54:00.000+02:00

Kilka razy prezentowałam już tutaj moje hafty, ale z pewnością doświadczoną hafciarką nie jestem. Moje haftowanie to czysta partyzantka: nie mam tych wszystkich akcesoriów, których używają zaprawione w boju hafciarki, a które na pewno pracę ułatwiają. Nigdy nie czułam potrzeby zaopatrywania się w nie, bo wiem, że haftowanie nałogowe to nie jest z pewnością moja pasja. Pociąga mnie jedynie w stronę jednobarwnych monogramów, ozdobników, raczej takich drobiazgów haftowanych. Nie kuszą mnie kolorowe obrazki, z wyjątkiem tych dla Adki, ale i tu wybieram raczej pastelowe barwy. Najbardziej kolorową rzeczą, jaką do tej pory popełniłam jest kalendarz adwentowy ( wciąż nieskończony ), ale i w nim jedna barwa jest dominantą.

Pewnego dnia zobaczyłam haftowaną ślubną metrykę, która ogromnie mi się spodobała. Długo się nie zastanawiałam i w pobliskiej pasmanterii zakupiłam kawałek bezimiennej kanwy, co się okazało dużym błędem... To było w styczniu, a moim planem było skończenie obrazka na rocznicę ślubu, czyli 30 maja. Niemałe znaczenie ma tu słowo "obrazka"! Jak się szybko okazało, prosty i niewielki w moim laickim przeświadczeniu schemat zaczął urastać do kolosalnych rozmiarów. Wieczory spędzane na haftowaniu, niezliczona ilość motków muliny, a końca nie było widać. Nie mówiąc już o licznych błędach i wypruwaniu krzyżyków, okraszonym wielką falą zdenerwowania. Nigdy wcześniej żadna praca nie kosztowała mnie tyle zaangażowania i nerwów. W okolicach marca wrzuciłam niedokończony haft do szuflady, wiedząc że na rocznicę i tak nie zdążę.

Jednak gryzły mnie wyrzuty sumienia, że zmarnuję tyle tkaniny i mulin. .. Zawzięłam się i skończyłam to moje "dzieło życia". Zawisło w salonie i przypomina mi o mojej głupocie. Tzn. w doborze haftu, nie męża :) A owego męża poprosiłam, by jeżeli kiedykolwiek przyjdzie mi podobny rozmiarowo haft do głowy, zdecydowanie wybił mi ten pomysł z głowy. Jak narazie jestem wyleczona z jakichkolwiek dużych projektów haftowanych. Nigdy więcej!

Kończąc tym publicznym zapewnieniem pozdrawiam serdecznie wszystkich tu zaglądających!

Wpis tak różnorodny jak aura za oknem

2011-07-29T20:06:00.000+02:00

Dziękuję za tyle miłych słów i osobistych komentarzy pod poprzednim postem. Wasze słowa to dowód na to, że spotkania blogerek mogą być niezwykle sympatyczne i inspirujące. Takie też było moje spotkanie z Mimi. Wspominałam także o kilku drobiazgach, których nie mogłam sobie odmówić będąc u niej i w takim razie oto ich częściowa prezentacja.

Bardzo lubię haftować, ale wstyd się przyznać: nie miałam do tej pory porządnych nożyczek do obcinania nitek. W końcu mam i to jakie! Nie dość, że piękne, to ostre jak należy. Przy okazji pokazuję kawałek haftu, nad którym ostatnio spędzam wolne chwile. Zaczęłam go dawno temu, ale powrót do pracy znacznie spowolnił moje haftowanie. Teraz nadrabiam zaległości. Jak widać, hafcik będzie dla Adki.

Nie oparłam się też kilku kosmetykom. Woda różana deklasuje wszystkie toniki, których dotyczas używałam. Moja cera jest alergiczna, a przez to bardzo wymagająca, więc przetestowałam multum specyfików zarówno rodzimych, jak i światowych firm. Od dziś to mój numer jeden.

Testuję także czarne mydło - zupełna nowość dla mnie. Wygląd i zapach dość nietypowy, ale to mnie absolutnie nie zniechęca. A na koniec zostawiłam sobie małą kosteczkę pełną cudownego aromatu, który mnie totalnie uwiód. Znalazłam zapach, który idealnie komponuje się z moim wyobrażeniem o przytulnym domu. Ambrę mogłabym wąchać cały czas. Wsadziłam jej kawałki do szaf, a nawet do torebki. Ten zapach ma dla mnie dodatkowe znaczenie, bo kojarzy mi się z relaksującym, spokojnym ostatnim weekendem. Mam wiele takich zapachów, które przywołują miłe wspomnienia i to jest jeden z nich.

A żeby tytułowi wpisu stało się zadość, szybka zmiana tematu i chwalę się moim ostatnim zakupem z serii kuchennych gadżetów. Na wyprzedaży trafiłam na małe, ale urocze naczynie do zapiekania. Przyznaję: kolor był głównym powodem zakupu :) W nim pozuje moje ciasteczkowe odkrycie upieczone wg tego przepisu. Są pyszne i takie w sam raz do wieczornej gorącej czekolady, którą zwykłam ostatnio pijać w ten chłodne "letnie" wieczory.

Ten misz-maszowy wpis zakończy karteczka zrobiona dla małego mężczyzny. Troszkę męska z racji kolorów, ale i nadal dziecięca. To moje pierwsze starcie z kolorowaniem stempla, ale już wiem, że to zajęcie bardzo wciągające. Obrazek ukryłam za foliową "szybką", ale w tym świetle nie umiałam tego uchwycić.

Pozdrowienia ślę!

Wymarzony weekend, czyli z wizytą u Mimi.

2011-07-25T10:34:00.000+02:00

Zakładając ponad dwa lata temu mojego bloga nie spodziewałam się, że kiedykolwiek świat wirtualny stanie się tak bardzo namacalny. Nie przypuszczałam, że stanę oko w oko z osobą poznaną w naszej blogowej wiosce.

A tak właśnie się stało! Wystarczył jeden wpis na moim ukochanym blogu Mimi, kilka maili i po chwili popijałam kawę w "Le petit bistro" wraz z Gospodarzami Domu pod Jaszczurkami. Razem ze mną byli Mąż i Adka, więc więcej do pełni szczęścia nie potrzebowałam.

Spędziliśmy cudowny weekend w tym magicznym miejscu, zajmując piękny pokoik w dziewczęcym klimacie wybrany specjalnie dla Adki. Jej szczęśliwa buźka mówi sama za siebie! Ona z pasją odkrywała kolejne zakamarki domu, a ja z wypiekami na twarzy podziwiałam każdy drobiazg.

Siedząc w tym klimatycznym kąciku postawiłam nawet troszkę krzyżyków na moim hafcie.

Adka od razu połknęła wnętrzarskiego bakcyla i co cieszy mnie niezmiernie: żaden przedmiot Domu pod Jaszczurkami nie ucierpiał w wyniku jej działalności poznawczej :) A bardzo się tego obawiałam.

Sobota sprawiła nam miłą pogodową niespodziankę i późne popołudnie spędziliśmy na tarasie z kubkiem kawy, obserwując Adkowe harce ogrodowe. Kawa w takiej scenerii smakowała wybornie. Czy to miejsce nie jest magiczne?

Absolutnym hitem ogrodowym dla Adki były balie z wodą. Po pół godzinie przelewania wody była przemoczona od stóp do głów. Po szybkiej zmianie garderoby znów wróciła do tego zajęcia :)

Wybraliśmy się też na spacer po malowniczej okolicy. To pierwsze spotkanie Adki z górami.

Do domu wróciliśmy naładowani ogromną dawką pozytywnej energii. Tego było nam trzeba po szalonych ostatnich miesiącach. Oprócz cudnych wspomnień, mamy też ze sobą pyszne warzywka, z których właśnie gotuje się zupka, a nawet kultowy kefir, który musiałam bronić przed całkowitym wypiciem przez Męża. Nie mogłam sobie odmówić kilku drobiazgów, ale to temat na kolejny wpis.

Gorąco dziękujemy za ten niezwykły czas, który spędziliśmy w Domu pod Jaszczurkami! Za domową atmosferę, serdeczność i otwartość. Mam nadzieję, że Mimi wybaczy mi mierność moich zdjęć :)

Do następnego spotkania!

Pozdrawiam serdecznie!

Ławeczka - skrzynia na zabawki i lala marzenie

2011-07-16T20:11:00.000+02:00

Chyba nikogo nie zdziwi fakt, że w domu, gdzie mieszka maluch zabawki są wszędzie. Nie jesteśmy wyjątkiem. Dawno przestaliśmy panować nad ilością Adkowych zabawek, które "atakują" nas z każdego kąta :) . Ulubionym miejscem Ady jest jadalnia i tam właśnie mieszka najwięcej towarzyszy zabaw. Najpierw próbowałam je trzymać w pudełkach - ślicznych, ale papierowych. Nie przetrwały one różnorodnych szaleństw i trzeba było je czymś zastąpić. Kupiliśmy więc ławeczkę, która jednocześnie jest skrzynią na część zabawek. Stanęła w jadalni, obok kredensu, psując jednocześnie moją koncepcję zagospodarowania tego miejsca :) Ale pojawiła się już nowa wersja, chyba nawet bardziej przemyślana, więc nie ma straty, a ławeczka świetnie spełnia swoją rolę: jest pojemna, a na dodatek ciężka, a tym samym stabilna, co nie jest bez znaczenia przy małej pasjonatce wspianczki.

Nie mogę też przemilczeć drugiej bohaterki tego wpisu - lali, którą zapragnęłam posiadać, jak tylko ją zobaczyłam! No właśnie, kupiłam ją przecież dla Ady, ale szczerze mówiąc zrealizowałam swoje pragnienie :) Jej podobają się obecnie wszystkie lalki, a najbardziej cudze :) Od dawna zachwycałam się rzeczami marki Sia, a kiedy dowiedziałam się o ich linii produktów dla dzieci, marzyły mi się właśnie przytulanki. Na lalę trafiłam zupełnym przypadkiem, ale nie mogłam jej nie kupić.

Lalka jest nie tylko śliczna, ale i wspaniale wykończona. Niejedne ubranka dla dzieci są gorzej uszyte od tych na niej. Dbałość o szczegóły widać w każdym detalu.

Takie kwiatki to i na moich pracach skrapowych bym bardzo chętnie zobaczyła :)

I oczywiście zachwycona mała właścicielka z nową koleżanką.

Nie mogło zabraknąć ulubionych mieszkańców skrzyni. Elmo - który jest absolutnym idolem Adki pod względem wokalnym i tanecznym, misiaczek - który bierze udział w prawie wszystkich zabawach i szumiąca żyrafa, przy której Adka zasypia.

I na koniec dowód na oryginalny wystrój naszego salonu, oczywiście zaprojektowany przez Adkę. Domek z kartonu po foteliku samochodowym zajmuje tu honorowe miejsce. Ledwo zipie, tak jest wyeksploatowany, ale nie mamy serca go wyrzucić, skoro Adka tak lubi sie w nim bawić.

Pozdrawiam serdecznie i dziękuje za wszystkie komentarze!

Latem

2011-07-13T11:03:00.000+02:00

Latem czas płynie wolniej... W domu mniej się dzieje pod względem remonotwym. Powstała jedynie półka-samoróbka w wykonaniu Męża. Zapełniła niewymiarowe wolne miejsce obok okapu. Gotowej w tym wymiarze kupić się nie dało, a wolne miejsce nie było ani ładne, ani ekonomiczne.

Półka miała stanowić całość z tymi szafkami i chyba się udało:

W ramach relaksu i zachwytu nad nowym wykrojnikiem ( to ta zielona falbanka ) powstała karteczka na urodziny Teściowej.

Odkąd lato rozpieszcza nas prawdziwie letnią pogodą, spędzamy większość czasu na powietrzu. To już drugie lato Adki, ale w zeszłym roku biernie uczestniczyła w spacerach, przesypiając większość czasu. Tego lata jest tak aktywna, że mnie czasem brakuje energii :) Mnóstwo czasu spędzamy w ogrodzie. Kocham to miejsce! Mieszkamy w kamienicy, ale otacza nas ogromny ogród. Na dodatek, jesteśmy w samym centrum miasta - na rynek mamy jakieś 200 metrów. Chwili i jesteśmy na lodach :) Ale w ogrodzie jest prawdziwa oaza - cisza i spokój. Prawdziwe wymarzone miejsce :)

Jedną z ostatnich fascynacji Adki są porzeczki. Namiętnie je zrywa, niestety, nie w celach konsumpcji. Prawdziwa frajda to rozgniatanie ich i smarowanie sokiem ubranek :)

Drugą miłóścią są biegi na dowolne dystanse. Im dłuższe tym lepiej, a jak jeszcze biega z nią Mama i Bohun to jest pełnia szczęścia.

Gorące, słoneczne pozdrowienia!

Na dobry sen

2011-06-25T19:38:00.000+02:00

Uff, w końcu mogę znów coś tutaj napisać. Wracam, zamieszczając zdjęcia łóżka stojącego w sypialni. To do niej wprowadziła się przed rokiem Adka i wraz z nią zawitał różowy kolor na ścianach. Łóżko wybierane było w pośpiechu i jedynie na podstawie zdjęć w internecie. Miało być wygodne, bo to w nim musiałam przeleżeć wiele miesięcy. Wygląd był wtedy dla mnie sprawą drugorzędną... Ale nie narzekam na nie. Jest szerokie, zmieści nawet śpiącą u rodziców "na waleta" Adkę. Z kołdrą było już gorzej i po roku walki o nią kupiliśmy kołdrę o wymiarach 200x200. I od razu nową pościel. Ta na zdjęciach jest ładna, ale gnieciuch z niej okropny.

Lniane poszewki dostałam od Mamy. Ozdobione haftem wstążeczkowym, który bardzo mnie intryguje, ale narazie nie będę zgłębiać jego tajników. Chyba, że na emeryturze :)

Zawsze chciałam mieć kinkiety przy łóżku, więc kupiliśmy lampki, które takowymi mi się wydawały. Jakie było moje rozczarowanie, kiedy po otworzeniu pudełek zobaczyłam kable. Okazało się, że to zwykłe lampki podłączane do kontaktu. Na szczęście, Mąż przerobił je na kinkiety.

Chociaż czasu mam niewiele, staram się choć chwilę znaleźć na czytanie. To w łóżku jest najprzyjemniejsze :) Ostatnio zachwyciłam się pozycją "Uniwersytet Dziecięcy". W ramach eksperymentu, wielu naukowców spróbowało odpowiedzieć na nurtujące dzieci pytania, np. dlaczego jedni ludzie są biedni, a inni bogaci? Fascynujące są nie tylko odpowiedzi, ale i same pytania, które rodzą się w małych główkach, a z którymi i dorośli mają problemy.

Życząc wszystkim dobrych snów,

pozdrawiam serdecznie!

Urządzam się ... scrapowo

2011-05-29T18:44:00.000+02:00

W moim kąciku do pracy kolejny nabytek - komódka na scrapowe drobiazgi. Kupiłam ją z zamiarem przerobienia po swojemu, bo jest ona sprzedawana z myślą o pokoju dziecięcym i nie pasowały mi gotowe nadruki. Mam narazie jeden zestaw wykrojników, więc eksploatuję je do granic możliwości. Tutaj jeden z nich został wykorzystany do zrobienia etykietek.

Srebrne ornamenty są embossingowane. Bardzo lubię ten sposób ozdabiania. Nadal poszukuję idealnego pudru, który dokładnie odbija detale. Gdyby ktoś mógł taki polecić - poproszę o info.
A tak wyglądała komódka przed przeróbkami:

W ramkę oprawiłam też zdjęcie z usg, które darzę szczególnym sentymentem. To na nim po raz pierwszy tak naprawdę zobaczyłam moją Adkę. Wcześniej niewiele potrafiłam wypatrzeć z tej "gry cieni". Motylek na ramce jest cukrowy - był dekoracją urodzinowego toru Maleńkiej.

Na koniec ostatni nabytek: lampa do przedpokoju. Pierwszy element do nowego wystroju. Obecne kolory nie są złe, ale w tak małym pomieszczeniu się nie sprawdzają. Wszystko to wiedziałam, ale nie dałam się przekonać i na własne oczy musiałam zobaczyć, jak bardzo przytłaczają niewielkie i ciemne wnętrza. No to się przekonałam i będziemy malować znów :)
Zdjęcie kiepskie, ale to i tak najlepsze, na jakie mnie stać w tych warunkach.

Witam nowych obserwatorów!
Pozdrawiam wszystkich zaglądających!

Post pachnący kawą

2011-05-21T19:11:00.000+02:00

Kilka miesięcy temu pojawił się ten post. Dla mnie to kolejny dowód na niestałość kobiecej natury. A to dlatego, że napisałam w nim o zakończeniu prac w tym kącie jadalni. Chwilę później te słowa stały się nieaktualne. A to wszystko za sprawą pewnego spontanicznego zakupu.

O posiadaniu ekspresu marzyłam od jakiegoś czasu, ale myślałam o takim tradycyjnym - czyli ciśnieniowym, z wbudowanym młynkiem do mielenia ziaren kawy. Z biegiem czasu coraz częściej słyszałam odradzanie znajomych posiadających takie cuda. I to nie tylko ze względu na cenę, ale przede wszystkim uciążliwe czyszczenie. Ziarno niepewności zostało zasiane... A od tego już krótka droga do końca tej historii: będąc na szybkich zakupach, na wystawie zauważyłam ten ekspres. Kolor od razu wpadł mi w oko. Okazało się, że to limitowana edycja, dlatego nigdy wcześniej się z nim nie spotkałam. Długo się nie zastanawiałam :)

A skoro pojawił się ekspres, to zaistnieć musiała także półka na kawowe drobiazgi. Oczywiście autorstwa mojego Męża :) Ze stojących na niej słojów jestem szczególnie zadowolona. Kupione za małe pieniądze, czekają na etykietki z opisem zawartości i towarzyszy, bo w zamierzam jeszcze dokupić kilka. W zamyśle zaplanowane są też pojemniki, ale one wymagają malowania, a ja ostatnio z farbą mam nie po drodze.

Zakup okazał się trafiony. Na pewno bym się na niego nie zdecydowała, gdyby ekspres nie miał dyszy do spieniania mleka. To dla mnie priorytet, bo uwielbiam latte z wysoką, gęstą pianką. Mam już swoje ulubione gatunki kaw spośród dostępnych kapsułek i z bardzo lubię wieczory, kiedy z Mężem siadamy z kubkiem/filiżanką kawy w dłoni i opowiadamy sobie miniony dzień.

Tutaj sprawca całego zamieszania. Kolor w rzeczywistości jeszcze ładniejszy niż na zdjęciach i pasuje do uchwytów szafek kuchennych :)

I moje ulubione kubki. Kawa w nich podana jeszcze lepiej smakuje. Muszę dokupić jeszcze jeden, wolne miejsce czeka. A teraz, z przy kawie, wybieram się na spacer po ulubionych blogach.

Pozdrawiam ciepło!

Znów drobiazgowo

2011-05-15T10:45:00.000+02:00

Dawno, dawno temu dostałam elfy, które pokazywałam tutaj. Ostatnio spojrzałam na nie i od razu pomyślałam, że lepiej im będzie na okapie. Tam też przysiadły. Okap jak widać dalej nie pomalowany, koncepcja ciągle się zmienia. W kuchni i jadalni powstają kolejne półki, może kiedy powstanie ostateczny wygląd kuchni w końcu zdecydujemy o kolorze.

Poza tym, Mąż urzeczywistnił moje marzenie i obdarował mnie maszynką Big Shot!!! Moja papierowa obsejsa zaczyna nabierać coraz bardziej realnych kształtów. Już kolejnego dnia wybieraliśmy się na urodziny, więc nie miałam czasu na zrobienie innej, nowej w formie kartki, dlatego zmodyfikowałam jedynie sprawdzony wzór. Wszystko robione w pośpiechu, " na kolanie", ale wypróbowałam wykrojniki i meszek, którym pokryłam motylki. Ścieg w miarę równy wyszedł, więc nawet jestem zadowolona. Tylko po co ja tam różyczkę wcisnęłam?! Dopiero po fakcie, patrząc na zdjęcie, widzę jak bardzo nie pasuje ... Kolejna nauczka na przyszłość.

Pozdrawiam!

Lampa do kącika

2011-05-08T21:26:00.000+02:00

Nie mam i narazie nie będę miała sekretarzyka z prawdziwego zdarzenia ( choć na pewno taki się pojawi ), ale lampę pasującą do niego już mam :) Będąc ostatnio w Ikei już prawie kupiłam inną, ale bardzo się cieszę, że tego nie zrobiłam, bo dwa dni później zobaczyłam JĄ. Piękna, bielona, solidna i ... trochę za wysoka. Wyszłam ze sklepu ogromnie rozczarowana, ale Mąż szybko znalazł wyjście z sytuacji. Przewiesił ciut wyżej półkę i zmieściła się.
Wieczorny czas, który w domu muszę poświęcić pracy stał się dzięki niej przyjemniejszy.

Pozdrawiam serdecznie!

Kącik do pracy

2011-05-04T20:21:00.000+02:00

Czasem tak jest, że do pewnych zmian muszę po prostu dojrzeć. Tak właśnie było z decyzją o zagospodarowaniu kącika w salonie. W pewnym momencie okazało się, że mam już tymczasowy stolik, krzesło, półkę i wizję tego, jak chciałabym, żeby to miejsce wyglądało. Znając moje tempo i możliwości czasowe mam jak w banku dłuuuuuugi proces realizacji, ale ważne, że zapału narazie nie brakuje. Tymczasem jedno zdjęcie: zapowiedź wizji kolorystycznej. Zakup dzbanuszka potwierdził moje plany. Będzie biało z domieszką niebieskości.

Planuję w moim kącie miejsce dla moich skrapowych drobiazgów, których z tygodnia na tydzień przybywa. Żałuję tylko, że nie idzie to w parze z umiejętnościami... Pokazuję moją drugą kartkę, chociaż porównując ją z pracami wielu scraperek wiem, że nie powinna ona ujrzeć światła dziennego. Nawiązuje ( a przynajmniej mam taką nadzieję ) do stylu glamour, który lubi obdarowywana nią osoba. I choć mam świadomość, że przeszycia krzywe, że ubogo ukwiecona itd, to i tak cieszę się z niej i z frajdy, jaką miałam przy jej tworzeniu. I z radości osoby, dla której była przeznaczona.

Pozdrowienia ślę!

Kolejne zawieszki

2011-05-02T08:56:00.000+02:00

Siłą rozpędu powstały kolejne zawieszki z masy fimo. Praca z nią jest szybka i przyjemna. Drobiazgi cieszą oczy, a powstają w ekspresowym tempie. A odnośnie pytań o mocowanie nitów: używam do tego najprostszej nitownicy, natomiast korzystam z masy wysychającej na powietrzu, więc montuję je, gdy zawieszki są prawie suche. Nie ma kłopotów z pękaniem.

Powstała nawet zawieszka na słoik z Adkową kaszką. Już się nie będzie nic mylić niektórym :)

A w kuchni dalsze "metamorfozy". Tym razem po to, by uchronić małe wszędobylskie rączki przed niebezpieczeństwami kuchennych szafek.
Testujemy różne rodzaje zabezpieczeń i nie tylko Adka ma kłopoty z ich sforsowaniem, my czasem też się z nimi mocujemy :)

Nawet piekarnikowi się nie upiekło :)

Pozdrawiam serdecznie!

Kuchenne drobiazgi: zawieszki i szufladki

2011-04-26T09:48:00.000+02:00

Drobnych zmian kuchennych ciąg dalszy. W zabudowie wyspowej od strony kuchni pojawiły się trzy szufladki. Otwór był na tyle niewymiarowy, że trzeba było coś wykombinować. I tak lukę wypełniły szufladki, kupione jako pojemniki na sztućce.

Przemalowałam je na biało i dokręciłam uchwyty. Teraz są stałym punktem Adkowych zabaw. Bardzo lubi w nich grzebać i narazie trzymam tam jej ulubione kuchenne przedmioty :)

Pewnego wieczoru zrobiłam zawieszki na kosze. Chciałam poeksperymentować z masą fimo i stemplami. Bardzo mi się to spodobało.

Trafiłam na ciekawe foremki z kuchennymi wzorkami. W czajniczkach udało się nawet zamocować nity.

Część wzorków jest wytłaczana, część tylko nastemplowana.Wydaje mi się, że te wytłaczane wyglądają ciekawiej.

Dziękuję serdecznie za wszystkie życzenia świąteczne!

Wesołych Świąt

2011-04-22T19:13:00.001+02:00

Do Świąt Wielkanocnych mam od roku szczególny stosunek. Wcześniej nie czułam atmosfery tych dni, nie czekałam na nie z niecierpliwością. Boże Narodzenie jest pod tym względem łatwiejsze: kolędy. Mikołaje, dzwoneczki w powietrzu znaczenie to ułatwiają. Ale wszystko zmieniło się za sprawą Maleńkiej Dziewczynki - mojej Córeczki, z którą właśnie w Wielką Sobotę pierwszy raz przekroczyłam próg naszego domu. Przypominam sobie te chwile z wielkim wzruszeniem i dlatego też tak bardzo czekałam na kolejne święta.

W tym roku dekoracji niewiele: praca plus ruchliwa panienka skutecznie to utrudniły :) Ale los zesłał mi wygraną w candy u Penelopy! Dostałam piękny obrazek, na który nie mogę się napatrzeć! Odkąd Penelopa napisała pierwszego posta na swoim blogu, podziwiałam jej hafty. I jeden z nich mam u siebie :)Obrazek jest wspaniale wyhaftowany i po mistrzowsku oprawiony. Będzie moim wzorem. Dziękuję Ci Penelopko po stokroć!
Jedyne, co zdołałam uszyć to filcowe ocieplacze na jajka. Niestety, zające wyjątkowo szczupłe mi wyszły i jajek to one nie ocieplą :) Także będą dekoracją stołu.

Z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych życzę wszystkim tu zaglądających jak najwięcej spokoju i radości.

Wyniki losowania

2011-04-17T18:40:00.000+02:00

Bardzo mi miło, że tyle osób zgłosiło się na moje candy. Poznałam wiele ciekawych blogów, do których na pewno będę zaglądać.

W losowaniu tym razem miałam małą pomocnicę - Adkę. Przyznam, że nie było to łatwe zadanie, bo Maleńka była zainteresowana przede wszystkim wysypywaniem losów z miski. Jednoczesne fotografowanie i czuwanie nad prawidłowym przebiegiem losowania było sporym wyzwaniem :) Jednak udało się i nową właścicielką rycin zosłała:

z potrzebywnętrza

Gratuluję serdecznie i proszę o kontakt mailowy.

Wszystkim dziękuję za udział.

Pozdrawiam serdecznie!

Zapraszam na candy!

2011-04-10T16:41:00.000+02:00

13 marca minęły dwa lata istnienia mojego Wymarzonego Miejsca. Pisząc pierwszego posta nie przypuszczałam, że tak bardzo polubię to miejsce i ludzi, którzy je tworzą.

W podziękowaniu chciałabym się podzielić z Wami czymś, co ostatnio wpadło mi w ręce i mnie zachwyciło. Mam dla Was dwie ryciny z zielnika Stanisława Wyspiańskiego, które zamieściło w kalendarzu Muzeum Narodowe w Warszawie. Kupiłam go kilka lat temu, ale dopiero ostatnio sobie o nim przypomniałam. Karty są formatu A4, pięknie wydane na kredowym papierze. Mogą zostać wykorzystane na wiele sposobów. Ja swoje oprawiłam tymczasowo w antyramy i powiesiłam w jadalni. Do rycin dołączę jeszczę drobną niespodziankę :)

Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś chętny :)

Zasady takie jak zwykle, a nowego właściciela wylosuję 17 kwietnia.

Zapraszam!

Przyjęcie urodzinowe Adusi

2011-04-04T20:32:00.000+02:00

Krótka fotograficzna relacja z ważnego dnia Adki. W piękną, słoneczną niedzielę świętowaliśmy z bliskimi roczek naszej Córeczki. Tego dnia styl glamour musiał współgrać z delikatnymi dziewczęcymi kolorami. Nie byłoby tego wszystkiego bez pomocy moich bliskich.

THX!

Zdjęcia zrobione na szybko ( nawet datownika nie wyłączyliśmy ). Takie okazje nie sprzyjają mi w skupieniu się na fotografowaniu. Rozedrgane serce i drżące od emocji dłonie skutecznie to uniemożliwiają. Ale przecież to Adusia była tego dnia najważniejsza i na niej skupione było oko obiektywów.

Tuż pod sufitem - papierowe lampioniki.

W szklankach ukryte podziękowania dla gości.

Okazja do spróbowania pierwszych w tym roku truskawek :)

A żeby było całkiem słodko - dziecięce cukierki.

W imieniu Adki i moim dziękujemy za wszystkie miłe komentarze i życzenia.

Dziękujemy i pozdrawiamy!

Album dla Adusi ze wspomnieniami w tle

2011-03-31T20:03:00.000+02:00

30 marca moja Córeczka skończyła swój pierwszy rok życia.

Wahałam się długo, czy zamieszczać ten wpis, bo mój blog nigdy nie był zbyt osobisty. Był i jest dokumentacją remontu w mieszkaniu oraz moich poczynań rękodzielniczych.Wnikliwsi obserwatorzy jednak pamiętają moje długie milczenie i ciszę na blogu. Nie potrafiłam pisać. Po prostu nie czułam się na siłach fizycznie i psychicznie.

Czekałam każdego dnia na cud, który rósł pod moim sercem.

Ale nie było to czekanie pełne radości. Wręcz przeciwnie, było wypełnione po brzegi potwornym strachem o tę maleńką istotę.

Czekając na mój cud spędziłam siedem miesięcy w łóżku. Ja, która żyłam w biegu, nagle musiałam ograniczyć swój świat do ścian sypialni. Jesień i zimę podziwiałam przez okno. Bliscy robili co mogli, ale spędzane w samotności godziny dłużyły się niemiłosiernie. Nigdy wcześniej nie poznałam tak dojmującego uczucia samotności. Nigdy wcześniej nie znalazłam się też w sytuacji, kiedy ja sama byłam swoim największym wrogiem. Uczucia, kiedy Twój własny umysł podsuwa Ci najgorsze wizje, a nie ma nikogo, kto mógłby Cię pocieszyć, nie zapomnę nigdy. Nigdy wcześniej się też tak bardzo nie bałam. Czas odmierzałam kolejnymi tygodniami ciąży, modląc się każdego dnia o kolejny. Marząc o tym, że dotrwamy chociaż do 35 tygodnia ciąży. Moja Córeczka okazała się jeszcze dzielniejsza i dotrwałyśmy do 37 tygodnia. Urodziła się ciut za wcześnie, ale dowiodła swojej siły ukrytej w tym maleńkim i chudziutkim ciałku.

Cuda się zdarzają i Adusia jest tego dowodem.

Po co to napisałam? Leżąc w ciąży wiele czasu spędzałam na wertowaniu internetu. Pamiętam moje przerażenie, kiedy czytałam tragiczne opowieści kobiet, które były w mojej sytuacji. Szybko tego zaniechałam, bo to tylko rozniecało mój już i tak wielki strach. W ramach odskoczni zaglądałam tutaj – na listę moich ulubionych blogów. Potrafiłam godziny spędzać na podziwianiu pięknych wnętrz czy niezwykłych przedmiotów. Wiem, jak ważne jest dla mnie to miejsce. Dzięki niemu poznałam wspaniałe osoby. Wasze malie i komentarze były niejednokrotnie dla mnie powodem do wzruszeń. Gestów Elle, Dag-Esz czy Polki nigdy nie zapomnę i nigdy im się za to nie będę w stanie odwdzięczyć.

Dla Adusi zrobiłam swój pierwszy album. Scrapowanie wciąga mnie bardzo i chociaż nadal uzupełniam swój warsztat pracy, coś już próbuję stworzyć. Baza to podkładki pod kufle. Do tego garść stempli, wstążeczek, ćwieków. I moje ostatnie uzależnienie: embossing na gorąco. Wybrałam po jednym zdjęciu z każdego miesiąca niezwykłego roku spędzonego z moją Córeczką.

Na tarczy zaznaczyłam datę urodzin Adki : 30 marca. I wtedy zauważyłam godzinę, którą wskazówki pokazały: 21. O tej właśnie porze Ada pojawiła się na świecie.

I choć czasu na blogowanie mam naprawdę niewielę, to minuty spędzane na Waszych blogach są moją chwilą relaksu. 13 marca minęły dwa lata istnienia mojego wirtualnego Wymarzonego Miejsca. Będzie candy! Na pewno!

Pozdrawiam serdecznie!

Domek na drobiazgi

2011-03-20T13:29:00.001+01:00

Pamiętam moje zauroczenie tymi domkami, odkąd tylko je zobaczyłam... Od razu zaczęłam prosić Męża, żeby mi takie coś skonstruował. Pracą się podzieliliśmy: On pociął i połączył deseczki, ja je pomalowałam i wytapetowałam ściany :) Trwało to dość długo, ale w końcu się doczekałam. Mam mój własny domek na drobiazgi!

Kolejne małe marzenie odhaczone. Cieszą bardzo takie postępy.

Tymczasem wracam do domowo - pracowych obowiązków... Strasznie ich dużo ostatnimi czasy.

Pozdrawiam serdecznie!

Krzesełko Adki

2011-03-06T16:41:00.001+01:00

Pojawił się nowy mebel w naszym mieszkaniu. Jego właścicielką jest Adka, która czasami z niego korzysta. Piszę czasami, bo Adka vel. Hrabina postanowiła chyba pobić rekord w ruchliwości i nie potrafi nigdzie zagrzać miejsca :)

Wertując oferty różnych producentów krzesełek zostaliśmy zarzuceni masą plastikowych "koszmarków". No nie podobały mi się ... Szybko okazało się, że nawet z tym zakupem nie jest łatwo. Bo albo plastik, albo wysoka cena. Wybrane krzesełko to kompromis między zapędami estetycznymi a zdrowym rozsądkiem. Miało chociaż trochę pasować do mebli. A dodatkowo w przyszłości można je przerobić na stoliczek +krzesełko.

Wspaniale jest usiąść do stołu w trójkę! A w zasadzie w czwórkę, bo okolice stołu to ulubione miejsce Bohuna. Nawet podczas robienia zdjęć nie zamierzał się stamtąd przenosić.

W ostatnim poście życzyłam udanego tygodnia. Ani się obejrzałam, a już zostało po nim tylko wspomnienie. Po narodzinach Adki czas zaczął pędzić jak oszalały, ale po powrocie do pracy dni mijają z prędkością światła.

Niech ten nadchodzący tydzień będzie spokojny.

Pozdrawiam!

Przypadkowe drobiazgi

2011-02-27T20:31:00.000+01:00

Wpadły mi do ręki zupełnie przypadkowo dwa drobiazgi i to jak urocze. Pierwszy to wisior z klateczką kupiony z magazynem dla nastolatek. Nie żebym od razu takowe czytała :) Ale podczas przeglądania działu z prasą dla rodziców natknęłam się na to pismo i kupiłam ze względu na zawieszkę. I to od razu dwa egzemplarze. Jeden zamierzam nosić, a drugi będzie ozdobnikiem. Narazie na butelce, ale miejsce docelowe w planach już jest.

A ten klucz to dodatek do kupionej ostatnio bluzki. Dyndał przy metce i przekonał mnie do zakupu :) Nie wiem, czy to celowy chwyt marketingowy, ale skuteczny.

Lubię takie przypadkowe zakupy!

Udanego tygodnia!

Powolna metamorfoza kredensu

2011-02-25T21:26:00.000+01:00

Mój kredens - wymarzony, ogromny, solidny i bardzo zniszczony. Wytargaliśmy go z działkowego domku w stanie dość marnym. Pierwotnie w brązowym kolorze, ale szybko zmienił kolor na przecierany biały. Żal było malować te fornirowane drzwiczki, więc zostały takie.

Niedawno uszyłam zasłonki za szybki, by uchronić przed spojrzeniami chaos, który za nimi zapanował, odkąd zaczęliśmy tam odkładać przedmioty niebezpieczne dla Adki ( lub zagrożone jej niszczycielskimi zapędami :) ) Mam jeszcze wobec niego pewne plany, więc to nie jest jego ostateczny wygląd. Ostatnio właśnie polubiłam takie stopniowe zmiany. Nic na siłę, daję sobie i planom czas. Wtedy mniej jest błędów, a więcej satysfakcji.

Dziękuję za tyle pochwał na temat zaproszeń. Zgadzam się, że jedyneczka dopełniłaby dzieło, ale ja jej jakoś nie umiałam tam wpasować. Jeszcze wiele się w tej dziedzinie muszę nauczyć.

Podrawiam goroąco!

Zaproszenia na roczek

2011-02-20T12:39:00.000+01:00

To wprost nieprawdopodobne, ale już niedługo Adusia skończy swój pierwszy rok życia!

Chcemy by ten dzień był dla całej naszej rodziny wyjątkowy. Dlatego zaczęłam od przygotowania zaproszeń. Postawiłam na wykonanie samodzielne, bo wybór gotowych ogranicza się do kolorowych misiów i laleczek w różnych konfiguracjach. A poza tym, strasznie mnie intrygowało "scrapowanie", więc miałam powód, by popróbować.

Delikatne papiery, stemple, przeszycia i perły w płynie. Trochę pomponików, kolorowania ( ale dawno tego nie robiłam ) i gotowe. Chciałam, by było dziewczęco, ale w pastelowej, delikatnej tonacji i mam nadzieję, że taki efekt osiągnęłam. ( a doświadczone scraperki proszę o przymknięcie oka na te zaproszenia - to mój pierwszy raz ).

Do kompletu z zaproszniami pozuje tablica na zapiski. Śliczna, pastelowa, tania ( niecałe 7 zł ) i pasująca do sypialni, więc się skusiłam. Będzie na czym notować sny :)

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za taki liczne wizyty i ciepłe słowa !

Stół w salonie

2011-02-12T09:17:00.000+01:00

Soboty zawsze były nasze. Spędzane najpierw we dwójkę, a teraz w trójkę powolne poranki stały się rodzinną tradycją. Dzisiaj, wyjątkowo, Mąż musiał pójść do pracy. Ale czas na wspólną kawę i rozmowę na pewno się znajdzie. Wszystko już przygotowane czeka na popołudniowy deser.

Salon utrzymany w "dawnych" klimatach za sprawą przedwojennych mebli, które dostaliśmy w prezencie. Ten bordowy kolor na ścianach to "wymóg" czwartego członka rodziny - Bohuna, który upodobał sobie ten kącik na drzemki. Ciągle ocierał się o ściany i niemiłosiernie je brudził. Teraz łatwiej utrzymać czystość, ale w planach jest położenie w tym miejscu pasiastej tapety. Poza tym, to miejsce czeka jeszcze wiele zmian, ale dopiero jak uporamy się z kuchnią.

Przesyłam pozdrowienia!

Drobiazgi do kuchni

2011-02-03T14:46:00.000+01:00

Monotematycznie się u mnie zrobiło, ale cóż robić, kiedy ciągle kuchnia na tapecie. Tym razem będzie o drobiazgach. Pierwszy z nich to materiałowy pokrowiec na bułeczki. Uszyty przeze mnie! Wprawione krawcowe proszę o przymknięcie oka na to, co napiszę, ale dla mnie to było jak wspięcie się na Mount Everest :) Powoli zaczynam rozumieć się z maszyną do szycia, co cieszy mnie niezmiernie, bo plany mam wielkie :)

Druga nowość to wymarzona waga. Zauroczyła mnie nią Basia - Elle, która pokazała ją u siebie. Tuż przed urodzinami delikatnie zasugerowałam Mężowi, że podobają mi się takie retro wagi. Kolejne marzenie spełnione :) Chociaż trochę ta tarcza mało "retro", ale obroniła się czerwoną wskazówką. Pasuje do czerwonych akcentów w kuchni.

A ostatni mój nabytek to książka kucharska Tany Ramsay, w której zakochałam się od pierwszego przeglądnięcia. Nie jestem w tej dziedzinie ekspertem, więc moja opinia jest czysto subiektywna, ale książka spodobała mi się pod wieloma względami. Oprócz niebanalnych potraw ( część już wypróbowałam - m.in. ciasto czekoladowe widoczne na pierwszym zdjęciu ) i ciekawych sztuczek kucharskich zachwyca szatą graficzną. Jej lektura to także uczta dla oczu.

Dziękuję też za wyróżnienia. To bardzo miły znak, że to co tutaj umieszczam podoba się czytelnikom. Pozwólcie, że nie przekażę ich dalej, bo chwilowo mam zaległości blogowe i nawet nie wiem, kto już takie wyróżnienie otrzymał.

Podziękowanie też za kciuki i słowa wsparcia dotyczące mojego powrotu do pracy. Nie było i nie jest łatwo, ale sprawdziła się prawda, że takie rozstanie bardziej przeżywa Mama niż Dziecko. Adusia płynnie wkroczyła w nową rzeczywistość i oby tak dalej. Za to Mamie bardzo brakuje tych leniwych, spokojnych dni. Ale po pracy jestem tylko dla niej i spędzony razem czas jest tym bardziej cenny.

Pozdrawiam!

"Wyspa" prawie gotowa

2011-01-28T13:16:00.000+01:00

Jakiś czas temu tutaj pokazywałam naszą pracę nad zbudowaniem "wyspy" oddzielającej kuchnię od jadalni. Dziś mogę powiedzieć, że większość już za nami. Zostały drobiazgi ( m.in. zmiana progu czy wykończenie filaru, ale to już kosmetyka ). Oprocz witrynek pojawiła się sofa. Nie był to mój wymarzony kolor obicia, ale względy praktyczne zdecydowały. Kiedy małe rączki Adki przestaną tak brudzić - spełnię zachciankę na jasne pokrowce :)

Na witrynkach dębowy blat idealnie pasujący do belek. Udało się też sensownie wybrnąć z problemu różnicy poziomów między kuchnią a jadalnią. Kosze i tym razem wyplatane na zamówienie.

A tak to wyglądało przed naszą interwencją. Widać, jak skrupulatnie poprzedni właściciel obudował wszystko płytą kartonowo - gipspwą :) Dobrze, że w połowie remontu się rozmyślił i postanowił mieszkanie sprzedać. Swoją drogą "zawdzięczamy" mu też drzwi i nową podłogę, która nie jest szczytem naszych marzeń, ale grzechem byłoby jej zrywanie. Dociekliwe oko dojrzy też słomę wypełniającą luki między belkami a cegłami. Wiekowa ta nasza kamienica :)

Po rozmowach z architektem wyciągnęliśmy dozowlone cegły i odsłoniliśmy cudne belki.

Bardzo się cieszymy, że udało się nam tchnąć więcej przestrzeni w to wnętrze. Teraz najprzyjemniejsza część, czyli urządzanie. Na mnie ( tzn. na przemalowanie ) czekają m.in. granatowe komódki, których fragment widać na pierwszym zdjęciu.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich tutaj zaglądających. Witam nowych obserwatorów i cieszę się, że zostawiacie ślad po swojej obecności. I nieśmiało poproszę o kciuki i pozytywne fluidy dla mnie i Adki - od poniedziałku Mama wraca do pracy.

Fascynacji kratką ciąg dalszy

2011-01-24T12:27:00.000+01:00

O mojej słabości do biało-czerwonej kratki już pisałam. Przypadek sprawił, że będac na zakupach w jednym z dyskontów natknęłam się na samoprzylepną folię w ten wzorek. Już w kolejce do kasy wiedziałam, jak ją wykorzystam. A muszę się przyznać, że wsiąkłam w nowe hobby - scrapbooking. Wielokrotnie oglądałam cuda pokazywane na blogach i naprawdę długo się opierałam, ale w końcu się poddałam. Zaczęłam kompletowanie różności: stempli, papierów, guzików itd. I właśnie w tym celu wykorzystałam pudełka po moich ulubionych pralinkach oraz puszki po Adkowej herbatce.

Zabrałam się za te porządki w moim kąciku, bo już niedługo wracam do pracy. Dość sporo muszę jej czasu poświęcić także w domu, dlatego przyjemniej się będzie pracowało w takim otoczeniu. Dostałam też świetny, drewniany chlebak. Jednak jest za duży i przeszkadza mi w kuchni, dlatego postanowiłam wykorzystać go jako mini sekretarzyk.Myślę, czy go przemalowywać...

Przesyłam pozdrowienia!

Postępy w kuchni

2011-01-17T13:57:00.000+01:00

Chciałam nadać tytuł: "drobne postępy w kuchni", bo dla postronnego obserwatora na takie mogą wyglądać, ale dla mnie to krok milowy.

Po pierwsze: powiesiliśmy okap - tak na szybko i na próbę :). Narazie tylko jego główną część ( tzn. bez górnej części - nawet nie wiem, jak się to nazywa ), ale działa już pracując jedynie filtrami jako pochłaniacz i doskonale spełnia swoją funcję. Jak już wszystko zostanie podłączone jak trzeba, to nie koniec atrakcji z nim związanych. Czeka nas jeszcze barwienie drewnanej obudowy. Stąd też moje pytanie: czy ktoś już takie prace wykonywał? Macie może jakieś rady? Chociaż przyznam, że momentami mam myśli, żeby zostawić taki kolor jak jest :)

Edit: chyba nieprecyzyjnie się wyraziłam - okap jest stalowy, drewniane są jedynie elementy wykończeniowe, które samemu można zabejcować na wybrany kolor. Stąd moje pytanie i prośba o rady :)

Po drugie: mam lampę! W końcu się zdecydowałam, co jest sporym wyczynem po prawie rocznym zastanawiamiu się. Pierwotnie w zamyśle miała być taka babcina, przywołująca na myśl lampy naftowe, ale po głębszym namyśle wybór padł na taką. Jestem bardzo zadowolona i nie mogę się na nią napatrzeć!

I po trzecie: dotarły robione na wymiar kosze wiklinowe. Te pokazywane ostatnio były kupione gotowe, jednak obok piekarnika została taka szczelina, do której nic gotowego nie pasowało. Były w kolorze jasnej wikliny, jednak zostały przemalowane na biało, by pasowały do reszty. I oczywiście dostały kokardki.

W kolejce czekają kolejne rzeczy do zrobienia, ale muszę się uzbroić w cierpliwość i wytrwać do weekendu, kiedy Mąż będzie miał czas. Narazie cieszę się tym, co mam.

Pozdrawiam serdecznie i przedwiosennie!

W kratkę

2011-01-13T14:42:00.001+01:00

Przyznaję się: "odgapiłam" jak nic! Odkąd zobaczyłam ten wianek w Lawendowym Domu, chodził za mną. Robi się go ekspresowo, a efekt - dla mnie super! Wystarczy mieć styropianową obręcz, prażoną kukurydzę i pistolet z klejem. Narazie wianek nie ma stałego miejsca. Może wyląduje na okapie, który właśnie zamówiliśmy? Swoją drogą, ciekawa jestem tego okapu, bo w rzeczywistości go nie widziałam. Taki dreszczyk emocji to "bonus" podczas kupowania przez internet :)

Narazie kukurydziany wianek występuje w towarzystwie jednego z prezentów ( który sama sobie kupiłam ). Długo szukałam takiej podpórki pod książkę do postawienia w kuchni, ale ceny skutecznie mnie odstraszały. W końcu trafiłam na taką, która zachwyciła mnie nie tylko wizualnie, ale i cenowo.

Bardzo lubię czerwoną kratkę. Kojarzy mi się właśnie kuchennie, dlatego wilkinowe kosze też ją dostały :) Kuchnia powoli nabiera charakteru, rumieńców. Zobaczymy, jaki efekt będzie po zawieszeniu okapu.

Pozdrawiam serdecznie!

Dla smaku

2011-01-09T15:16:00.001+01:00

W kuchni potrzebne są nie tylko duże zmiany. Ostatnio wzięłam się za te drobne, które też są ważne.Zaczęłam od porządku w przyprawach. Nie lubię przechowywać ich w torebkach. Szybko tracą aromat i panuje wśród nich chaos. Przez jakiś czas zbierałam małe słoiczki i do nich przesypałam przyprawy.

Słoiki zajęły całą szufladę i aby ułatwić sobie poszukiwania zrobiłam etykiety na wieczka. Oprócz tego przygotowałam sobie ściągi z informacjami na temat wykorzystania danej przyprawy. Bardzo lubię kupować przyprawy i obserwować, jak po ich dodaniu zmienia się smak potraw. Jednak podczas gotowania zawsze ściśle trzymałam się przepisu i nigdy nie pozwalałam sobie na eksperymenty. Od dziś mam ochotę to zmienić!

Całość uzupełnia jedno krótkie zdanie. Ku pamięci ...

I widok "z lotu ptaka". Ach, jak ja lubie ten porządek :)

Pozdrawiam serdecznie!

Wiklinowa patera z jadalnią w tle

2011-01-02T14:22:00.000+01:00

Gdzieś, kiedyś zobaczyłam wiklinową paterę... Po czasie przypomniałam sobie o niej, ale nie potrafiłam dojść do tego, gdzie coś takiego widziałam. Zaczęłam marudzić Mężowi, żeby takie coś zrobił. Nieudolnie tłumaczyłam, a nawet rysowałam, o co mi chodzi. On - pracujący na co dzień z rysunkami technicznymi - jakimś cudem domyślił się z mojego gryzmolenia, co sobie znów wymyśliłam :) I mam!

Kosze zamówiłam w sklepie internetowym i przemalowałam na biało. Do tego drewniane podpórki i sterczynka. Dłużej trwało tłumaczenie, niż cała praca nad paterą :)

Korzystając z okazji pochwalę się moimi świątecznymi wytworami. Zawieszki i łosie. Te ostatnie to efekt mojej nieustannej fascynacji szyciem Alizee. Pokazała je w zeszłym roku i z miejsca się w nich zakochałam.

Na koniec kilka słów o uchwyconej na zdjęciach tej części jadalni. Zabudowa nietypowa, połączyliśmy kilka różnych elementów. Udało się zmieścić lodówkę, szufladę z deską do prasowania i kilka podręcznych szafek. Ta pionowa, wisząca szafka w pierwotnej wersji sklepowej przewidziana jest jako stojąca. Nie ma w ofercie takich szerokości wiszących, ale i te stojące udało się skutecznie wykorzystać.

Trochę problemów przysporzyła zabudowa lodówki. Mała przestroga: idealnie pasują tylko te kupione w Ikei. My wybraliśmy Boscha i trzeba było trochę pokombinować, żeby dopasować zabudowę. Z wykończenia dołu jestem szczególnie zadowolona. Drewniane listwy to tak naprawdę gzyms szafek wiszących. Trochę przeszkadza mi ta kratka wentylacyjna lodówki, ale tego nie da się pominąć :)

Można powiedzieć, że ta część jest skończona. Jeszcze tylko ekspres do kawy na blacie. Skarbonka już prawie pełna. Uzbieram jeszcze trochę i zapraszam na kawę :)

Udanego początku roku!

Skok w Nowy Rok

2010-12-30T09:26:00.000+01:00

A właściwie galop! Czas w tym roku minął mi błyskawicznie. Wszystko za sprawą Adki, która zmieniła całe nasze życie. Ani się obejrzałam, a dziś mija dziewięć miesięcy odkąd pojawiła się na świecie. A przecież niedawno wróciłam z Maleństwem ze szpitala...

Właśnie w takim "dzieciowym" klimacie powstał konik. Kupiony przypadkiem w jednym z supermarketów za 4 złote. Leżały te kolorowe, drewniane biedaczki pośród złotych bombek, srebrnych łańcuchów i innego świątecznego plastiku. To je wzięłam do siebie :)

W dyskusję, czy przemalować, czy nie, włączyła się prawie cała rodzina :) Także narazie jeden został w pierwotnej wersji, a drugiego przerobiłam. Dostał filcowe siodełko i uzdę wraz z lejcami :) Ciekawa jestem, która z wersji bardziej się Wam podoba ?

To już mój ostatni tegoroczny wpis. Nawet nie zauważyłam, że napisałam już 100 postów! Co to za liczba! A myślałam, że jak 10 napiszę i mój zapał nie zgaśnie, to będzie sukces.

Dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne, za miłe słowa pod poprzednim postem. Serce rośnie!

Na ten nadchodzący rok życzę wszystkim pogody ducha, dobrych ludzi wokół i piękna na co dzień.

Udanego świętowania!

Najważniejszy Prezent

2010-12-27T12:06:00.000+01:00

Tego roku nie zrobiłam zdjęć świątecznego stołu. Chionka też zdjęć ma niewiele. Nie to było tym razem najważniejsze.

Była Ona.

Najpiękniejszy prezent od losu. Pierwsza Wigilia z Naszą Córką.

Ubranko odświętne czekało. I to nic, że po chwili rajstopki się poskręcały. To nic, że spineczka spadła, a buciki zostały zdjęte w celu prób konsumpcji. Wyglądała najpiękniej na świecie.

Dziękuję, że jesteś Córeńko!

Najlepszego na Święta!

2010-12-23T09:59:00.000+01:00

Wszystkim odwiedzającym moje Wymarzone Miejsce składam najserdeczniejsze życzenia:

niech te Święta będą dla Was wymarzone!

Pełne radości i spokoju, spędzone w gronie bliskich sercu osób.

Spełnienia marzeń życzy

Ze złota w biel

2010-12-21T09:22:00.000+01:00

Pośród ozdób choinkowych i świątecznych drobiazgów trafiłam na kilka "złotych" przedmiotów.

Były to m.in. zwykłe, plastikowe dzwoneczki. Ktoś mnie nimi obdarował, a ja wcisnęłam je do szafy z myślą, że pewnie nigdy do niczego się nie przydadzą. Wczoraj przyszła mi do głowy myśl o próbie ich przerobienia. Pomalowałam gąbeczką na biało, spatynowałam i tyle. Strasznie się cieszę z tej metamorfozy i z tego, że ich nie wyrzuciałam. Dostały drugą szansę!

Z rozpędu przemalowałam też ceramiczne świeczniki. Tutaj się przyznam: to ja je kupiłam kilka lat temu. Tak tuż jest z nieprzemyślanymi zakupami. Świeczniki przeszły taką samą przemianę i wg mnie lepiej im w tym kolorze.

I jeszcze obecny kalendarz adwentowy. Ten woreczkowy narazie we fragmentach, więc odliczamy z pomocą filcowego. Kieszonki pełne cukierków opróżnia głównie Mąż :)

Spokojnych przygotowań!

Kalendarz adwentowy - część pierwsza

2010-12-18T15:25:00.000+01:00

W zeszłym roku wymyśliłam sobie, że zrobię sama kalendarz adwentowy. Zauroczona projektem haftowanego kalendarza rozpoczęłam mozolną dłubaninę. Niestety, los trochę pokrzyżował moje plany i zdążyłam zrobić tylko cztery woreczki. Pierwszy z nich prezentowałam ponad rok temu tutaj.

W tym roku też postanowiłam się za niego zabrać i znów pojawiły się kolejne cztery woreczki ( dwa nadal wykańczam, ale mam jeszcze kilka dni ). Mimo że obrazki nie są duże, haft wydaje mi się pracochłonny. Tym bardziej, że haftuję „z doskoku”: tu jeden krzyżyk, tam dziesięć i znów przerwa. Mam nadzieję, że z tym moim kalendarzem wyrobię się w ramach „planu pięcioletniego”.

Narazie wybieram te daty, które mają dla mnie jakieś znaczenie.

Obrazki w sam raz dla dzieciaków - Adka będzie miała uciechę.

Woreczki spoczęły w cynowej misie. Jeszcze niedawno zarzekałam się, że takie surowe przedmioty podobają mi się…

Kobieca naturo! Oczywiście przemalowałam misę i teraz jest jej o wiele lepiej. Pewnie na niej się nie skończy…

Mój ostatni zakup - jelonek - też zasługuje na osobne zdjęcie. Tyle się napozował przy tych woreczkach :)

( tylko po co ktoś namalował te białe placki na podstawce? )

A tymczasem pozdrawiam serdecznie!

Tak niewiele, a tak wiele ...

2010-12-12T20:39:00.000+01:00

Niewiele wystarczy do wielkiego szczęścia...

Piękny bukiecik bez okazji czyni dzień wyjątkowym. Mały drobiazg prosto z wielkiego serca.

Wiem, że rzadko tu zaglądasz, ale ...

dziękuję!

A do tego moja nowa słabość - broszki.

Nigdy wcześniej ich nie nosiłam, ale tyle się ich naoglądałam, że uległam i sobie ją zrobiłam.

Jest filcowa, w sam raz do zimowego płaszcza.

Pozdrawiam!

Mikołaj na Mikołajki

2010-12-10T11:09:00.000+01:00

Dzisiaj przedstawiam mojego prywatnego Mikołaja. A w zasadzie Mikołaja Adki, bo to dla niej został uszyty. Zamarzył mi się taki prezent dla niej właśnie na Mikołajki. Niestety, szycie zostawiłam na ostatnią chwilę i w "pocie czoła" wykańczałam go już 6 grudnia. Na szczęście udało się. Mikołaj zjawił się obok śpiącej Duśki tuż przed 22 i rano mogła go dokładnie obejrzeć i "popróbować".

To dopiero moja druga tildowa lalka i szycie momentami mnie przerastało. Największy problem był z płaszczem. Ile ja się nagłowiłam, jak połączyć ze sobą te wszystkie elementy, żeby płaszcz przypominały! Na dodatek gruby filc jest strasznie sztywny i ciężko go ułożyć. Jak już udało mi się z płaszczem, to poczułam niemal euforię! Miałam takie poczucie, że teraz mogę już uszyć wszystko :) Zdaję sobie sprawę z niedostatków Mikołaja, ale włożyłam w niego wiele serca i mam nadzieję, że Adka przymknie na nie oko :)

Mikołajka wyposażyłam w haftowane serduszko z zawieszką. Spodobał mi się ten wzorek reniferków. W przygotowaniu jest jeszcze drugie, w odwróconej kolorystyce.

Na koniec chciałam podziękować za wszystkie komentarze, które tutaj zostawiacie. Są one dla mnie bardzo cenne, tym bardziej, że sama nie zawsze mogę się Wam tym samym odwdzięczyć. Ale jestem na bieżąco z Waszymi poczynaniami blogowymi i z zachwytem obserwuję dekoracje i pomysły świąteczne.

Pozdrawiam serdecznie!

Wyniki anielskiego candy

2010-12-07T12:13:00.000+01:00

Zgodnie z obietnicą przyszedł czas na znalezienie aniołkom nowego domu.

Z pomocą przyszedł Mąż, który podał na szybko cyfrę 6.

W ten sposób nową właścicielką aniołów została Sylvia.

Jednak to nie wszystko :) Mój wczorajszy Mikołaj obdarował mnie wymarzonym prezentem, dlatego chciałabym się moją radością jeszcze podzielić i obdarować drugą osobę. Tym razem padła liczba 10. Pod tym komentarzem kryje się Annasza. Dla niej też mam drobną niespodziankę :)

Bardzo się cieszę, że mogłam dać chociaż drobiazg od siebie. Gratuluję dziewczynom i poproszę o kontakt na maila.

A wszystkim życzę miłego dnia i dziękuję za udział w candy.

Na saneczki!

2010-12-04T12:49:00.000+01:00

Tym razem post ekspresowy, tuż przed wyjściem na zimowy spacer. Za oknem piękne słońce i przyjemna temperatura. Cieszę się, że ta ziomowa zawierucha już poszła sobie.

I choć słońce świeci, w mojej kuchni trochę mroczno. Okno dachowe szczelnie pokryte grubą śniegową kołdrą przepuszcza o wiele mniej światła. Ja się śniegu pozbyć ? Nie wiem. Jedyny sposób, który kiedyś przyszedł mi do głowy okazał się mało skuteczny, żeby nie powiedzieć głupi. Okna zamknąć nie umiałam, musiałam Męża na pomoc wołać i w tym roku tylko mi przypomina, żebym już więcej takich pomysłów nie miała. Żartowniś!

Wprawdzie w tym roku jeszcze Maleńka na sankach szaleć nie będzie, ale ja już miniaturki przygotowałam. Zwykłe saneczki z drewnaniej surówki przemalowałam i odziałam w haftowane siedzisko.

Do tego filcowe rękawiczki. Miara brana z rączki Adki. Kiedyś będzie mogła porównać, jaka była maleńka...

A tak wyglądały sanki przed metamorfozą:

Pierniki z masy solnej już gotowe. Przy nanoszeniu wzorków użyłam korektora w długopisie. Bardzo ułatwia pracę w porównaniu ze zwykłym pędzelkiem.

"Pierniczki" do zawieszenia na choince. W tym roku tylko bezpieczne ozdoby.

Pozdrawiam serdecznie i przypominam o moim candy. Aniołki już prostują skrzydła do lotu :)

W zimowym nastroju

2010-11-28T16:32:00.000+01:00

Bardzo lubię te początki zimy, kiedy spadający śnieg wywołuje moją radość. I pewnie już niedługo przyjdzie taki czas, kiedy będę narzekać na skrobanie szyb samochodu, śliskie chodniki i okropny mróz, jednak narazie cieszę się tym bardziej, że to pierwsza zima mojej córeczki.

W tym roku miałam jeszcze większą radość z opadów śniegu, bo po kilku miesiącach oczekiwania mogłam wyciągnąć z kredensu zimową scenkę. Zawsze marzyłam o czymś takim i chyba po prostu ta na mnie czekała. W wakacje pojechałam do hurtowani artykułów dekorcyjnych i z wielkim zdziwieniem zobaczyłam, że wśród przecenionych towarów stoi ona. Jej zakup w środku upalnego lata był totalną abstrakcją i szczytem perwersji, ale tej okazji nie mogłam przepuścić. Po powrocie do domu schowałam ją głęboko i obiecałam sobie, że wyjmę dopiero wtedy, gdy spadnie pierwszy śnieg. I w końcu doczekałam się.

Jest misternie wykonana i pięknie podświetlana. Aż chce się wejść do środka tych maleńkich domków i pomyszkować w nich :)

Dodatkową atrakcją jest lodowisko, na którym kręcą się łyżwiarze. Próby ich złapania to od dziś ulubiona zajęcie Duśki :)

Taki drobiazg, a jak cieszy!

Na pierwszy tydzień adwentu zrobiłam rożek wypełniony cukierkami. Każdego kolejnego tygodnia zawiśnie następny. Taki mój tygodniowy przydział słodkości :)

Z opadów ucieszył się też Bohun. Biega po śniegu jak szalony, kładzie się i wciska pysk w śnieżne zaspy. Taka nieskrępowana niczym radość. Oglądam to zawsze z uśmiechem na ustach.

Życzę udanego pierwszego tygodnia adwentu i zapraszam serdecznie na moje candy, na które można się zapisać tutaj.

Zapraszam na anielskie candy

2010-11-25T10:26:00.001+01:00

Niedługo najpiękniejsze święta w roku. Z tej okazji chciałabym podzielić się z Wami czymś bardzo świątecznym. Przygotowałam zastęp 12 gipsowych aniołków chętnych do pofrunięcia do nowego domu. Połowa aniołków ma zawieszki - w sam raz do powieszenia na choince. Drugie sześć jest bez zawieszek - do dowolnego wykorzystania w świątecznych dekoracjach.

Jeśli ktoś z Was chciałby przygarnąć anioły do siebie - serdecznie zapraszam! Będzie mi bardzo miło wypuścić je w świat. Wystarczy zostawić tutaj komentarz i zamieścić link u siebie na blogu. Osoby, które nie posiadają bloga, ale mają konto na blogerze także zapraszam do zabawy.

Losowanie odbędzie się 7 grudnia.

Pozdrawiam serdecznie!

Sielsko anielsko

2010-11-22T10:21:00.000+01:00

Zazwyczaj u mnie bywa tak, że przypadkiem wpadam na jakiś pomysł. Coś zobaczę, coś mi przypadkiem wpadnie w ręce i pojawia się w głowie pomysł. Tak było też tym razem. Zaczęło się od porządków w kredensie. Tam leżało pudełko z zeszłorocznymi ozdobami choinkowymi, a w nim były m.in. gipsowe aniołki. Kilka z nich nie miało zawieszek...

Następnie trafiłam na post Ushii na temat kuleczkowego ozdabiania przedmiotów.

Później w pasmanterii wpadły mi w oko groszkowe wstążki, a na koniec Mąż przy tzw. okazji kupił 3 ramki. Wtedy doznałam olśnienia :)

W efekcie powstały aniołkowe obrazki do naszej sypialni. Po jednym dla każdego z naszej trójeczki. Dusia i ja mamy różową kolorystykę, a Mąż aniołka w niebieskościach.

Aniołki to gipsowe odlewy ze specjalnej foremki. Używam zwykłego gipsu budowlanego. Jest on szarawy, dlatego odlewy maluję białą farbką akrylową. Niektóre elementy pomalowałam na złoto dla ich uwidocznienia.

I tym razem musiałam trochę pokombinować przy robieniu kuleczek, bo nie miałam polecanej przez Ulę konturówki. Zastąpiłam ją brokatem w kleju, który następnie pomalowałam. Świetnie się ta wersja sprawdziła.

Teraz tylko Mąż musi powiesić ramki na ścianie. Jakoś nie mam ochoty na starcie z przedwojennymi, solidnymi ścianami i wiertarką udarową :)

To tylko jeden z przykładów wykorzystania gipsowych aniołków. Wspaniale prezentowały się w zeszłym roku na choince i pewnie część z nich znów na niej zawiśnie. To urocza alternatywa dla bombek.

Pozdrawiam serdecznie i cichutko zapowiadam candy w najbliższym czasie :)

Zawieszki

2010-11-14T10:03:00.000+01:00

Na wielu blogach zapanowała już świąteczna atmosfera. Zmobilizowało mnie to do rozpoczęcia swoich przygotowań. I jest pierwszy przedświąteczny akcent: zawieszka, która pozuje wraz z metalowym konikiem. Kiedy zobaczyłam go na wystawie sklepowej, pomyślałam: "żeby tylko nie był drogi!". Cena przyjemnie mnie zaskoczyła i mam kolejnego konika do kolekcji.

A to pierwsza zawieszka: wykonana metodą decoupage z użyciem kraka dwuskładnikowego. Wiele z nas zachwyca się retro zdjęciami. Niestety, nie trafiałam na takie wzory na serwetkach czy papierze do decu. Przypomniałam sobie o innym sposobie: drukowaniu na papierze śniadaniowym. Cały proces jest taki sam, jak przy drukowaniu na tkaninach. Udało się i od dziś chyba zaprzestanę kupowania papierów i serwetek :)

Druga zawieszka zrobiona z monogramen mojej ulubionej literki. Będzie nową zakładką do książki.

A to są sprawczynie całego zamieszania: metalowe blaszki dołączane do przesyłek pocztowych. Kilka z nich zdążyłam uratować przed wyrzuceniem przez Męża. Wystarczyło wywiercić dziurki i świetnie nadały się na solidne, trwałe zawieszki.

Ostatnia zawieszka nie powstałaby bez mojego prezentu od Męża: cudnej, wspaniałej wyrzynarki :) Chyba Mąż już się uodpornił na dziwne marzenia żony i po prostu kupił ją bez dziwnych min i komentarzy. A że jemu też czasem jest potrzebna, to mu ją hojnie pożyczam :)

Efekt bardzo mi się spodobał. Wyszło coś na miarę koronki. To zasługa delikatnego wzoru i srebrnego wypełnienia spękań.

A tak wyglądają surowe serduszka. Jeszcze nieobrobione pilniczkiem czekają na swoją kolej. Przyznam się, że całe to wyrzynanie nie jest takie łatwe. Potrzeba pewnej ręki i dużej precyzji. Mąż zlitował się nad niewprawioną jeszcze żoną i wyciął zapas drewnianych serduszek.

To nie koniec zawieszkowej manufaktury. Czekają kolejne wzory i pomysły.

Tylko czas trzeba znaleźć.

Pozdrawiam serdecznie!

I u mnie klatka!

2010-11-09T09:18:00.000+01:00

Odkąd Ushii pokazała metamorfozę zwykłej klatki wątpliwej urody zasiała we mnie potrzebę zrobienia czegoś takiego. I w niedługim czasie zupełnym przypadkiem trafiłam na takie "szkaradziejstwo". Klatka została dodatkowo bogato wyposażona w plastikowe kwiatki, pstrokate ptaszki ( żałuję, że zdjęć nie zrobiłam ) oraz mechanizm mający wydawać ptasie trele. Ów mechanizm już w momencie zakupu był zepsuty i pewnie dlatego zapłaciłam za klateczkę
całe 6 zł.

Swoją wersję klatki pokazała też Aga z Oazy. Chyba zapanowała "klatkowa" choroba :)

Wnętrze wymontowałam, całość pomalowałam na biało i po zamontowaniu haczyka klatka zawisła w oknie sypialni. Okienko jest niewielkie, więc i wielkość klatki doskonale się wpasowała. Przez wymiary okna sypialnia jest dość "mroczna", ale akurat w tym pomieszczeniu jest to dla nas zaletą.

Z okiem widać stare, ogromne drzewa. Każda pora roku to inny krajobraz za szybą. Teraz podziwiamy prawie nagie konary i po pół roku przerwy możemy dostrzec kamienicę w oddali. Przy okazji pochwalę się roletą rzymską. Z racji rozmiarów okna uszyta na zamówienie. Materiał ma wytłaczane kwiaty, niezwykle miłe w dotyku.

A tak wyglądała klatka przed metamorfozą. Niestety, bogate wnętrze zdążyłam wymontować.

W klatce były też dwa kolorowe ptaszki z piórkami. Skorzystałam z przepisu Ushii, trochę go modyfikując. Ja nie miałam gipsu modelarskiego, więc podkradłam Mężowi zwykły gips budowlany, który też doskonale się sprawdził. Kilkakrotnie zanurzyłam w nim ptaszki, wyszlifowałam, a następnie pokryłam krakiem dwuskładnikowym ( dobrze znanym dekupażystkom ). W powstałe spękania wtarłam porporinę ( większy ptaszek ) i cienie do powiek -udany eksperyment - ( mniejszy ptaszek ). Całości nie trzeba już lakierować, bo pięknie się mieni i jest odporna.

Bardzo cieszą mnie takie metamorfozy. Niewielkim kosztem spełniłam swoje marzenie o klateczce, chociaż na większą i tak nadal będę polować .

Pozdrawiam wszystkich odwiedzających, a szczególnie nowych obserwatorów.

Lniany króliczek - udało się!

2010-11-01T19:11:00.000+01:00

Sama w to jeszcze nie wierzę, ale udało się i uszyłam tildowego króliczka! Ja - totalnie zielona w tej dziedzinie - zawzięłam się i metodą prób i błędów popełniłam ten oto egzemplarz. Frajdy z szycia na maszynie miałam ogrom i zachodzę w głowę, dlaczego wcześniej szyłam wszystko ręcznie?!

A przyznam się, że korepetycji z szycia na maszynie udzielał mi mój Mąż :) Nie żeby on jakiś krawiec - ale tak mu to sprawnie idzie, że wszyscy się dziwią. Może powinien z inżyniera się przebranżowić? :)

Króliczek otrzymał imię Adek - na cześć swojej małej właścicielki. Przeszedł też już pozytywnie zakończoną próbę wytrzymałościową w jej małych, ale bardzo silnych rączkach.A mnie tak mi się szycie spodobało, że na tym "królu" na pewno się nie skończy.

I jeszcze prezent od Męża. Pięknie kwitnąca kalanchoe. Zauroczyły mnie te kwiaty.

Ślę pozdrowienia!

Klamki i zawieszka

2010-10-24T21:04:00.000+02:00

Są takie zakupy, które odwlekamy, zostawiamy na później, aż w końcu kupujemy co trzeba pod wpływem impulsu. Tak właśnie było z klamkami. Taką jak chcieliśmy, kupiliśmy tylko do łazienki. W reszcie drzwi tkwiły zastępcze, albo ich wcale nie było. Zmoblilizowani mobilnością Adki skusiliśmy się w końcu na piękne, mosiężne klamki.

Z tej radości, że już są - zrobiłam zawieszkę na drzwi do sypialni, gdzie sypia też Maleńka.

Bardzo lubię takie szybkie hafty. Ten to przerywnik od większego projektu, o którym już wspominałam. I który zdążył mi się tak dać we znaki, że narazie postanowiłam od niego odpocząć.

Na koniec wspominana Księżniczka z Bohunem. Odkąd Adka zaczęła raczkować, psisko stało się jej głównym celem.

Oto znudzony obiekt jej zainteresowań :)

A tu scena mrożąca krew w żyłach! Ale to tylko kontrola psiego uzębienia :)

Nie pozwalamy Adce na takie zabawy z psem - różnica wagi przemawia na jej niekorzyść, ale tutaj w drodze wyjątku - ciekawość zwyciężyła.

Przesyłam pozdrowienia!

Półka na książki

2010-10-20T20:24:00.000+02:00

Prace w kuchni i jadalni trwają nadal. Czym jak czym, ale tempem prac to się pochwalić nie możemy. Jednak cieszę się każdą drobnostką, każdym postępem. W ostatnim czasie udało się zrobić półkę na książki. Jestem nałogowym czytaczem i stale poszukuję miejsca na kolejne egzemplarze. Wymyśliłam półkę nad drzwiami w jadalni i Mąż zrealizował ten projekt.

Użyliśmy drewnianych desek pobielonych bejcą, wsporników i wspominanych już niedawno sztukaterii. Do tego mosiężne haczyki na drobiazgi i gotowe. Muszę wspomnieć, że bardzo polubiłam cynowe naczynia. Najpierw kupowałam je z myślą o zdekupażowaniu, ale szybko z tego zrezygnowałam, bo podobają mi się takie surowe.

Półka pomieściła moją kolekcję literatury kobiecej wydawanej w seriach "Literatura w szpilkach, na obcasach" itp. Kupowałam je, kiedy studiowałam. Czytałam te powieści w pociągu, bo tylko to był w stanie przyjąć mój rozum podczas podróży PKP. A że z racji kierunku studiów literatury wysokiej miałam pod dostatkiem, odstresowywałam się przy tych tytułach.

Tylko jak już ustawiłam książki na półce, w oczy rzuciła mi się pstrokatość okładek. Przez kilka dni patrzyłam na nie spode łba, aż w końcu wpadłam na pomysł, żeby je oprawić. Teraz książki wyglądają tak:

Na koniec etykiety na słoiki. Zrobiłam je już jakiś czas temu, ale wczoraj wykończyłam otworki. A to dlatego, że udało mi się kupić w jednym z dyskontów za niewielką cenę zestaw kaletniczy.

Narzędzia wyglądają jak zestaw do tortur, ale są naprawdę przydatne :)

Przesyłam serdeczne pozdrowienia!

Kącik ze zdjęciami

2010-10-10T20:03:00.000+02:00

Wracam po przerwie! Dni mijają w szalonym pędzie, a ja ciągle w biegu. Dlatego postaram się w telegraficznym skrócie opowiedzieć o nowym miejscu ze zdjęciami. Powstało na ścianie w salonie i wieszam tutaj ramki ze zdjęciami Maleńkiej.

Impulsem do powstania kącika było znalezienie u mojej Mamy lusterka. Koloru nijakiego ( nawet nie będę go tutaj nazywać :), troszeczkę uszczerbione i na dodatek plastikowe, ale po przemalowaniu na biało zyskało na urodzie. Rama ma chropowatą fakturę i w połączeniu z farbą sprawia wrażenie zrobionej z gipsu.

A tak lusterko wyglądało przed zmianami. Niestety, bardzo często zapominam o zrobieniu zdjęć przed zabraniem się do pracy. Tutaj w ostatniej chwili przypomiało mi się, ale jak widać zaczęłam już mazanie :) A poza tym, przekonałam się na własnej skórze, jak niewdzięcznym zajęciem jest fotografowanie luster. Ile ja się nakombinowałam...

Natomiast ramki były zwyczajne, drewniane. Szybko je przemalowałam, na części dokleiłam drewniane dekory, a część ozdobiłam wstążką i uroczymi guzikami.

To na pewno nie koniec. W przygotowaniu są już kolejne ramki, więc kącik będzie się rozrastał. Tylko czasu brak... Dlatego też tak rzadko udzielam się na Waszych blogach, ale codziennie tam zaglądam. To moja wieczorna chwila relaksu, kiedy dzień zwalnia tempo, a w domu panuje przyjemna cisza.

Pozdrawiam serdecznie!

Ram ciąg dalszy

2010-09-21T12:55:00.000+02:00

Pamiętacie moją wersję pele-mele? Do jej wykonania wykorzystałam samodzielnie zrobioną ramę z gipsowych sztukaterii. Takie właśnie styropianowe listwy wykończeniowe posłużyły do oprawienia obrazu. Zrobienie ramy jest naprawdę proste i tanie. Fakt, że styropianowe listwy nie mają takiego uroku, jak gipsowe, ale i na to jest sposób: wystarczy "pomalować" je rozcieńczonym gipsem. Uzyskuje się gipsową fakturę, a wykończyć można je warstwą białej farby akrylowej. Tak przygotowaną ramę nakleiłam na antyramę i gotowe! Obraz cieszy moje oczy w jadalni.

Tryptyk "Irysy" dostałam w prezencie od mojego przyjaciela z czasów studenckich, który namalował go pastelami specjalnie dla mnie :) Grzegorz maluje wspaniałe prace, w zupełnie innym klimacie niż ofiarowany obraz. A na dodatek gra w zespole muzyki celtyckiej. Po prostu: talent. Osoby ciekawe jego prac odsyłam na jego stronę, naprawdę warto!

Na koniec jeszcze jedno wykorzystanie ramy. Nakleiłam ją na obramowanie monitora, na którym w sypialni oglądamy tv ( chociaż ostatnio bardzo rzadko ) i filmy na dvd. Być może dla niektórych to profanacja :) , ale strasznie mnie raził jego nowoczesny wygląd. Monitor podwieszony jest pod sufitem i muszę przyznać, że to bardzo wygodne rozwiązanie.

Pozdrowienia dla wszystkich zaglądających!

Tablica na zapiski

2010-09-14T21:02:00.000+02:00

Ostatnio zaczęłam tęsknić za dekupażowaniem. W końcu w ręce wpadła mi tablica, która już z rok czekała na swoją kolej. Długo nie miałam pomysłu na motyw, ale w końcu wzór wybrał się sam. Odkąd zaczęły w kuchni rosnąć jak szalone bluszcze - zrobiłam im towarzystwo na tablicy na zapiski. I od razu przepraszam za jakość zdjęć - aparat dogorywa, a czasu na dobre ujęcie jak na lekarstwo. I ta pogoda... Zaczęłam już nawet myśleć, żeby w ogóle nie zamieszczać zdjęć, ale już nie wytrzymałam :) Tak długo mnie nie było na blogu, że aż się stęskniłam :)

Motyw pochodzi z papierowej serwetki, dodałam dekor i koronkę. Tablica wisi w kuchni i zdążyłam złapać na zdjęciu moment, kiedy nie jest jeszcze zapisana. Lubię na niej robić zapiski "ku pamięci", ale i przyczepiać drobiazgi.

Często przyczepiam ulubione zdjęcia, wycinki z gazet, obrazki, przepisy - ciągle coś się zmienia, ale niezmiennie swoje miejsce na tablicy ma mój amulet - znaleziona w górach czterolistna koniczynka. Rolę magnesów pełnią kupione nad morzem woreczki z muszelkami.

Bluszcz pięknie zaczyna oplatać belki. Bardzo mi się to podoba i trzymam kciuki za niego, bo to bardzo wątła roślinka była. Jakoś nie mam ręki do kwiatów - albo nie rosną wcale, albo mutują do ogromnych rozmiarów.

I jeszcze się pochwalę kupionym niedawno moim własnym przepiśnikiem. Czyż nie jest uroczy?

Na koniec moja "ulubiona dziesiątka". Wprawdzie zabawa już przebrzmiała, ale skoro zostałam wywołana do tablicy , to odpowiadam.

Lubię:

- patrzeć na moją śpiącą córeczkę ( jej błogość na twarzy i miarowy oddech to mój najlepszy wyciszacz )

- czytać książki ( a szczególnie biografie i literaturę francuską )

- jeździć samochodem i słuchać muzyki w czasie jazdy

- prasować ( bardzo się przy tym relaksuję - wiem, wiem - dziwne :) )

- cappuccino

- szum miejskiej ulicy

- zapach powietrza po burzy

- rękodzieło wszelakie

- U2

- surfowanie w sieci, a w szczególności wizyty u blogowych koleżanek

Pozdrawiam i dziękuję za komentarze oraz wizyty! Bardzo mnie cieszy każde miłe słowo :)

Kącik Adusi

2010-08-31T13:25:00.000+02:00

Pojawienie się dziecka w moim życiu to rewolucja we wszystkich płaszczyznach. Tej mieszkaniowej też. Jeszcze zanim Maleńka pojawiła się na świecie, ustaliliśmy, że narazie Nowy Lokator zamieszka w naszej sypialni. Takie rozwiązanie ma swoje plusy i minusy. Dla mnie najważnejsze było mieć Adkę blisko siebie i przyznam, że jest to bardzo wygodne rozwiązanie, zwłaszcza w nocy. A minusy: nagle sypialnia stała się placem zabaw, łazienką i kuchnią w jednym :) Czasem ciężko zapanować nad milionem zabawek, akcesoriów pielęgnacyjnych, ubranek itd. Ale to stan tymczasowy. Jak Adka trochę podrośnie, przeprowadzimy ją do osobnego pokoiku. Narazie dostała w naszej sypialni swój kącik i staramy się, żeby był dla niej jak najmilszy.

Specjalnie dla Maleńkiej przemalowaliśmy ściany na dwa odcienie różu. Początkowo miałam opory, ale końcowy efekt pozytywnie mnie zaskoczył. Sama nie miałam nigdy różowego pokouju, to teraz nadrabiam :) Wybór łóżeczka był prosty: musiało być białe i tu pomocna okazała się Ikea. Pamiętam, jak dzień po narodzinach Maleńkiej Mąż jechał po nie i w pośpiechu składał, żebym miała niespodziankę po powrocie do domu. Po chwili okazało się, że brakuje mi wygodnego fotela i ten też szybko stanął obok łóżeczka. Bardzo lubimy w nim zasiadać, a nawet czasem przysypiać :)

Wiklinowy kosz to staroć z odzysku. Przemalowany na biało czeka na materiałowe wypełnienie, ale już świetnie sprawdza się jako schowek na rosnącą w zastraszającym tempie liczbę zabawek. Nie zabrakło też miejsca na kocyk zrobiony dla Małej przez Prababcię, moje hafty i półeczkę z drobiazgami. A na niej wiszą woreczki od Elle - doskonale się wpasowały. Dziękujemy raz jeszcze!

A na koniec Duśka z jej Przyjacielem. Bohun pokochał ją miłością bezgraniczną. Towarzyszy jej wszędzie, asystuje przy karmieniu i przewijaniu i tylko czeka na chwilę naszej nieuwagi, żeby móc ją polizać :) Mała odwdzięcza się mu uśmiechami, piskami i "zagadywaniem". Zaczynamy się obawiać, że jej pierwsze słowo to będzie " Bohun" :)

Przy okazji dziękuję Klaus za zaproszenie do zabawy. Na pewno napiszę o moich naj w następnym poście, bo muszę się dobrze zastanowić :)

Pozdrowienia!

Wianki

2010-08-25T11:50:00.000+02:00

Dziś będzie o wiankach. Wprawdzie Noc Kupały już za nami, ale ten obrzęd bardzo mnie fascynuje, ma w sobie coś z tajemniczości i magii... Ale nie o tym miało być :)

Pierwszy wianek zrobiłam z liści laurowych. Wykorzystałam styropianowe kółko i klej w pistolecie. Pomysł nie jest mój, kiedyś gdzieś taki wianek widziałam. I kiedy podczas przeglądu przypraw okazało się, że mam liści laurowych w nadmiarze, postanowiłm je wykorzystać. Wianek robi się szybko, a na dodatek roztacza piękny zapach. Zawisł na belce i mam w domu namiastkę wieńca laurowego :) A jako że jestem absolutną fanką mitologii, mam radość podwójną.

Drugi wianek to mój absolutny sukces w szperaniu. Znalazłam go w second handzie za jedyne 50 groszy (!) i do dziś jestem w szoku. I z powodu ceny, i jego uroku. Na dodatek sprzedawczyni spytała mnie, co to w zasadzie jest ? Bardzo się zdziwiła, jak usłyszała, że to taka "ozdóbka". A powiedzcie same, czy nie przypomina on cudnych wianków Lloki? Ja jedynie dorobiłam mu materiałowe rózyczki i zawisł na drzwiach kredensu w jadalni.

Dziękuję za tyle miłych słów odnośnie kuchni! Urządzamy się powoli i czasem jest to bardzo męczące. Przychodzą momenty kryzysu, ale wtedy dopingujecie mnie, pisząc że zmierzam w dobrym kierunku :) Serdecznie pozdrowienia!

Z nowości kuchennych: witrynki i uchwyty

2010-08-20T18:41:00.001+02:00

Kolejna odsłona prac w kuchni, a w zasadzie tym razem w jadalni. Granicę między tymi pomieszczeniami stanowią belki. Wypełnione były cegłami, ale postanowiliśmy je wyjąć, zostawiając je tylko w najmniejszej części, tuż przy ścianie. W miejscu cegieł wymarzyłam sobie "wyspę" kuchenną. I w końcu się doczekałam!

Mam, jest! Wprawdzie jeszcze wszystko niedokończone, ale już się cieszę :) Od strony jadalni stanęły przeszklone witrynki na zastawę stołową, a w częsci kuchennej tradydycjne szafki z półkami i szufladami.

Przy witrynkach jeszcze wiele trzeba zrobić. Przede wszystkim, rozprawić się z różnicą poziomów między kuchnią a jadalnią. Narazie szukamy najlepszego rozwiązania. Po drugie: zamontować po obu stronach dębowy blat, taki sam jak w ciągu roboczym w kuchni. Po trzecie: zainstalować między nimi półki z koszykami. I po czwarte: zagospodarować powstały kącik ( narazie stoi tam kosz z psią karmą, ale to tylko tymczasowe rozwiązanie ).

Jedna z witrynek pomieściła naczynia szklane, a druga stale powiększaną przeze mnie kolekcję białej, porcelanowej zastawy. Kompletuję ją już od ponad roku, co jakiś czas udaje mi się coś dokupić i to w zupełnie różnych miejscach. Bardzo ją lubię, bo wspaniale wygląda na każdym obrusie i daje wiele możliwości aranżacyjnych. I chociaż wiele jeszcze pracy przy tych witrynach nas czeka, to ja już musiałam powkładać tam te moje zdobycze, bo bym nie wytrzymała. No trudno, będę wyciągać z powrotem, ale sprawdzić efekt musiałam :)

I na koniec mosiężne uchwyty. Ile my się nad nimi nagłowiliśmy! Wybieraliśmy je dłużej niż rodzaj szafek kuchennych, ciągle zmieniając koncepcję :) Nie chcieliśmy czarnych, bo za bardzo by kontrastowały z resztą kuchni, w której czarnego w zasadzie brak. Białe też odpadały, bo zlały by się z otoczeniem. I dzięki m.in. radom Ushii stanęło na mosiężnych i to był strzał w dziesiątkę. Szafki wiszące i witrynki dostały okrągłe gałki, a dolne szafki i szuflady - muszelki z tej samej serii. Na szczęście, ładnie spasowały z pozłacanymi elementami piekarnika, czego się najbardziej obawialiśmy. Baaaardzo jestem z nich zadowolona.

Lecę dalej układać, przekładać itd. w szafkach. Aż do znudzenia :)

Udanego weekendu!

Trochę z szycia

2010-08-15T18:05:00.000+02:00

Do kompletu z woreczkiem na lawendę powstały kolejne rzeczy: torebka i chustecznik. Torebka uszyta wg przepisu Alizee na kuchenne koszyczki. Moja torebka powstała przez zupełny przypadek - nie przemyślałam doboru materiału, który okazał się zbyt wiotki. Po szybkiej zmianie planów doszyłam uszy i mam torebkę do kącika Maleńkiej.

A siłą rozpędu pojawił się chustecznik. Ja - alergik totalny - od razu wiedziałam, że muszę go mieć. Niestety, opakowania większości chusteczek higienicznych nie grzeszą urodą i taki pokrowczyk jest idealnym rozwiązaniem. Do ozdoby wykorzystałam kwiatka wg pomysłu Lloki - szyje się go szybko, a efekt bardzo mi się podoba.

A na koniec mój "tajny projekt". Zabrałam się za ogromny jak dla mnie haft i w sumie niewiele wyhaftowałam, a wiele już przeszkód musiałam pokonywać. Włącznie z pruciem ogromnej liczby wyhaftowanych krzyżyków z powodu pomyłki w jednym z nich. Miałam już kilka razy ochotę schować go w ciemny kąt, ale z drugiej strony bardzo zależy mi na tym obrazku. Wymyśliłam więc, że pokażę go tutaj i może to będzie mnie mobilizować.

Także proszę o kciuki :)

I oczywiście pozdrawiam serdecznie życząc udanego tygodnia.

Rama

2010-08-11T16:24:00.000+02:00

Ostatni na wielu blogach pojawiły się słynne już tablice pele-mele. I mnie się zamarzyło takie cudo. Szukając materiałów do jego wykonania trafiłam na resztę metalowej siatki i styropianową listwę. Do tego drewnana listewka od spodu, klej, gips i mam moją ramę.

Rama dedykowana jest mojej Duśce. Zawisły woreczki z Adkowymi skarbami i m.in. odcisk jej maleńkiej stopki. I pochwalę się: kwiatka uplotłam sama z drewnanych "patyczków" dodawanych do bukietów :) Siedziałam kiedyś i bezmyślnie się tym bawiłam, w efekcie powstał kwiatek.

Rama zawisła na przedpokoju obok lustra. Narazie ściana w przedpokoju ma kolor butelkowej zieleni, ale na pewno będzie przemalowywana. Kolor jest piękny, wydaje się być aksamitny, ale przez niego jest zbyt ciemno. Poza tym przez dwa lata zdążył się opatrzyć.

A na koniec moja prawie 4 i pół miesięczna Maleńka. "Pomaga" mi we wszystkich pracach, wszystko, co robię trwa dziesięć razy dłużej, ale jedno spojrzenie tych oczy i odpadam :)

Senna

Pozdrawiam serdecznie,

Kuchenne migawki

2010-08-01T11:10:00.000+02:00

W końcu prace w kuchni idą do przodu. Powolutku wychodzimy ze stanu prowizorki, ale do końca jeszcze daleka droga. Zwłaszcza, że wszystkie prace robimy sami. Remont przy Maleńkiej i zabieganym Mężu to spore wyzwanie. Albo dzwoni telefon, albo Duśka egzekwuje swoje potrzeby, albo za późno już na głośne prace i tak ciągle... Ale Dziecko uczy też cierpliwości, co mam okazję sprawdziać właśnie podczas urządzania kuchni.

Stan na dziś: są już wszystkie szafki i fronty. Spełniło się moje marzenie o białej kuchni! Jest biały, ceramiczny zlew i dębowy blat.

Jest także wymarzony piekarnik! Kiedy pokazałam go Mężowi, popukał się w głowę, a później kazał mi go sobie wybić z głowy ( bo za drogi ). Ale działałam w myśl powiedzenia: "kropla drąży kamień nie siłą, lecz częstym padaniem" i w efekcie wyglądało to tak, jakby ten piekarnik był marzeniem mojego Męża :) Trzeba było na niego czekać prawie miesiąc, ale jest tego wart.

Szafki wiszące czekają na gzymsy, a dolne na cokoliki. Brakuje też uchwytów, ale są już kupione i cierpliwie czekają na swoją kolej. W kuchni udało się zmieścić pralkę do zabudowy, co było dla mnie bardzo ważne, bo nie mamy osobnej pralni, a widok pralki w łazience strasznie mnie denerwował. Teraz włączam ją i o niej zapominam. Nie interesują mnie węże, głośny szum... Ach, cudnie!

Jako, że mieszkamy w przedwojennej kamienicy na poddaszu, w części pomieszczeń są skosy. W kuchni też. Poprzedni właściciel pieczołowicie pozakrywał stare belki i cegły płytami kart.-gips.! My szybko się ich pozbyliśmy, część cegieł ( za zgodą architekta ) wyjęliśmy i dziś zachwycamy się nadgryzionymi zębem czasu belkami.

Kuchnia otwarta jest na jadalnię, która narazie tylko częściowo zasługuje na swoją nazwę, bo pełni rolę składziku remontowego. W niej jest lukarna, stąd dziwne załamania sufitu. Na nim wymalowałam ormanent, który prawie przypłaciłam życiem spektakulanie zsuwając się z drabiny. Nie mogło też zabraknąć pęków jemioły.

Jeszcze wiele brakuje do pełnego szczęścia. Najważniejszy brak to kafelki. Ale i do tego się już przymierzamy. Chociaż narazie jesteśmy na etapie poszukiwań. Nie umiem na nic się zdecydować, wiec to chyba znaczy że jeszcze na Te właściwe nie trafiłam. A może Wy macie jakieś pomysły, podpowiedzi?

Pozdrawiam!

Dziewczyńskie drobiazgi

2010-07-29T09:44:00.000+02:00

Cudownie jest mieć córeczkę! Te wszystkie ubranka, drobiazgi, błyskotki... Już teraz oszalałam na punkcie zakupów dla Maleńkiej. Aż się boję pomyśleć, co będzie dalej :)

Jednym z ostatnich zakupów dla Adki jest folder na płyty cd z jej zdjęciami. Mnóstwo zdjęć wywołujemy, ale i tak coraz więcej jest na płytach. Dlatego chciałam zaprowadzić w nich porządek i wpadł mi w oko podobny album. Zamówiłam go u niezwykle utalentowanej Artystki z tego bloga.

Album jest cudny. Dopracowany w każdym szczególe. Nawet kolor włosów dziewczynki taki, jak u Adusi.

A na koniec coś dla mnie. Zrobiłam sobie kolczyki do kompletu z pokazywaną wcześniej bransoletką. Mała rzecz, a jak cieszy!

Słoneczne pozdrowienia dla wszystkich!

Drugie życie puszek

2010-07-18T17:10:00.000+02:00

Po rocznej przerwie wróciłam do "dekupażowania". Ale za nim tęskniłam! Przy okazji nazbierałam przez ten czas mnóstwo przedmiotów do ozdabiania. Czułam się jak zupełny nowicjusz, ale miałam przy tym mnóstwo frajdy.

Na pierwszy ogień poszły puszki, które po moich przeróbkach służą na przydatne drobiazgi dla Duśki. Są one ciągle w użyciu i wiecznie krążyły po komodach. Denerwowało mnie to strasznie, więc teraz mam porządek jak się patrzy :)

Na te puszki już miałam wybrane wzory czarno-białe, ale w porę się opamiętałam. W końcu to przedmioty dla dziecka! I zaczęło się szukanie wśród papierów i serwetek. Wśród mnóstwa "mysiów-pysiów" znalazłam te trochę dziwne krasnale czy też skrzaty. Od razu mi się spodobały, chyba przez wspomnienie książki mojej koleżanki "Wielkiej Księgi Skrzatów". Uwielbiałam ją oglądać, kiedy jako dziecko u niej bywałam.

A specjalnie dla męża dodałam etykiety, bo narzekał, że puszki mu się mylą.

Narazie tego czasu na moje "tworzenie" mam niewiele. Jednak zawsze znajdę czas na odwiedziny w Waszych blogach. To już uzależnienie :) I chociaż ostatnio ciężko wygospodarować chwilę na komentarze, to zawsze śledzę, co nowego w moich ulubionych blogach z listy. Także kończę szybko posta w lecę w blogowe odwiedziny!

Koniki

2010-07-04T10:59:00.000+02:00

Od dzieciństwa marzę o karuzeli - pozytywce. Takiej metalowej, z drewnianymi konikami, najlepiej czerwonej. I jak narazie jest to marzenie niespełnione. Te, na które trafiam są albo kiczowate, albo zbyt drogie. Dlatego, kiedy zobaczyłam ten wzorek haftu, musiałam go wyhaftować.

To dopiero moje hafciarskie początki, ale bardzo lubię to zajęcie. Najpierw wybieranie wzoru, długie godziny rozmyślania. Później dobieranie mulin i obserwowanie, jak w miarę haftowania z plątaniny krzyżyków zaczyna się wyłaniać jakiś kształt. I wtedy zazwyczaj przychodzi kryzys i zniechęcenie, a hafcik ląduje na kilka dni na dnie szuflady. W końcu zbieram się w sobie i cieszę się z efektu końcowego.

Obrazek zawisł nad łóżeczkiem Duśki i mam nadzieję, że będzie początkiem większej kolekcji konikowej, bo jak zaczęłam szukać, to trafiłam na tak piękne wzory, że pewnie długo się im nie będę opierała.

A na koniec konik na biegunach kupiony na Festiwalu Ceramiki. Ileż tam było cudnych rzeczy! Długo się opierałam, bo obiecałam sobie większą "powściągliwość" w kupowaniu drobiazgów, ale cóż... Takiego konika musiałam mieć, bo przecież będzie pasował do pokoju Duśki! I od razu poczułam się rozgrzeszona :) Także dobry początek kolekcji już jest. I mam nadzieję, że kiedyś w końcu trafię na tę wymarzoną karuzelę. Pozdrawiam serdecznie!

Skrzyneczka

2010-06-27T15:44:00.000+02:00

Zrobiłam ją już jakiś czas temu, ale leżała niedokończona i zapomniana. W końcu nadszedł jej czas i ujrzała światło dzienne. Ale muszę się przyznać, że bez pomocy Męża nie podołałabym temu wyzwaniu. Jakoś nie potrafiłam ogarnąć wyobraźnią sposobów łączenia deseczek. Humanistyczny umysł dał o sobie znać i zaszwankowało myślenie przestrzenne :) Gdybym Wam pokazała co i jak próbowałam łączyć! No wstyd!

Ale już jest i rozgościły się w niej słoiczki na przyprawy.

Staram się coś nowego zrobić, głownie z myślą o mojej Panience, ale ciężko wygospodarować czas. Na szczęście Maleńka przesypia ładnie noce ( odpukuję, żeby nie zapeszyć ), więc późnym wieczorem mam chwilę czasu. Mam nadzieję, że w końcu uda mi się coś skończyć. A tymczasem cieszę się skrzyneczką i pozdrawiam serdecznie.

Metamorfoza półeczki

2010-06-17T09:11:00.000+02:00

Oto moja pierwsza przeróbka po długiej przerwie. Z ogromną przyjemnością zabrałam się do tej półeczki. Tym bardziej, że jest przeznaczona do kącika mojej córeczki. Narazie Maleńka mieszka w naszej sypialni, ale jak podrośnie, czeka ją przeprowadzka do własnego pokoju. Także to zajęcie było dla mnie podwójną przyjemnością.

Półeczkę wzięłam z domu rodzinnego, gdzie leżała zapomniana. Kupiona z dwadzieścia lat temu w Cepelii. Miała żłobione ornamenty ludowe, które jakoś mi nie podpasowały. Dlatego wypełniłam je specjalną masą, wyszlifowałam i pomalowałam całość.

Niestety, zdjęcia półeczki w stanie pierwotnym nie mam, bo oczywiście zapomniałam zrobić. Jest zdjęcie już po wypełnieniu "ubytków". Z tym, że nie wiem, jak go obrócić. Robiłam je tak samo jak inne zdjęcia, tak samo obrabiałam, a ono uparcie ustawia się pionowo. Dobrą godzinę straciłam na walkę z nim i nic! Drugiego nie zrobię, bo już po fakcie, więc taka "pokraka" musi wystarczyć.

Bardzo cieszy mnie ta półeczka. Tak się rozpędziłam, że mam już w planie przeróbki kolejnych przedmiotów :)

Pozdrawiam wszystkich tutaj zaglądających!

Panna Adrianna

2010-06-03T20:42:00.000+02:00

Niezwykle miło zaskoczyłyście mnie reakcją na poprzedniego posta! A już myślałam, że nikt do mnie nie zagląda, po tak długiej nieobecności. Cieszyłam się ogromnie z każdego kolejnego komentarza. I tych "starych" ( cieszę się, że o mnie nie zapomniałyście ) i tych "nowych" osób ( na pewno będę do Was zaglądać ). Obiecuję poprawę :) O ile oczywiście panna Adrianna na to pozwoli :) A jest to dziewczę charakterne i "rączkowe". Non stop chce być noszona i przytulana, a ja jej nie potrafię tego odmówić, chociaż ten słodki ciężar coraz bardziej daje mi się we znaki. Ale co tam! Czas płynie tak szybko, że niedługo zacznie chodzić własnymi drogami, więc cieszę się każdą chwilą z nią spędzoną. Żałuję tylko, że tak mało zdjęć jej robię. Codzienna gonitwa nie sprzyja temu zajęciu, a i aparat stroi fochy. Poza tym, Duśka też pozować nie lubi. Kiedy próbuję "złapać" jej uśmiech, ta na widok aparatu ma oczy jak 5 zł i pełną powagę na twarzy :) Przynajmniej załapałam się na ziewanie.

A teraz z innej beczki: mam do Was ogromną prośbę. Dostaliśmy pięknego kwiatka doniczkowego, ale nie wiemy jak się on zwie. A co za tym idzie, jak o niego dbać. Może któraś z Was mnie poratuje?

Nowe otwarcie

2010-06-02T21:31:00.001+02:00

Kolejna długa przerwa w moim blogowaniu... Mam nadzieję, że teraz wrócę na dobre. Że w końcu będą chęci i siły do pisania i tworzenia. Za mną trudny okres, za którym zamknęłam już drzwi i teraz cieszę się tym, co po nim nastąpiło. A spełniło się moje największe marzenie: mam córeczkę! Wyczekaną, wymodloną, najukochańszą na świecie. Urodziła się po wielu miesiącach strachu i wyrzeczeń i jest najcudowniejszym darem, jaki mogłam otrzymać. Za nami chrzciny naszego Maleństwa, które odbyły się równo w rocznicę naszego ślubu. To właśnie tego dnia mąż sprawił mi ogromną niespodziankę, wręczając mi w trakcie przyjęcia wiązankę amarylisów podobną do ślubnego bukietu. Można go zobaczyć tutaj. Kwiaty piękne. Moje ulubione.

A dla naszej Córeczki wyhaftowałam mały obrazek, który wisi nad jej łóżeczkiem. Hafciarka ze mnie żadna, ale tyle radości sprawiło mi to haftowanie!

Gorzej z robieniem zdjęć. Po kilku miesiącach zapomnienia, aparat chyba się obraził i zdjęcia "obdarowuje" fioletowym paskiem. Nie wiem, co to jest i skąd się wzięło. A co gorsza, jak się tego pozbyć... Czyżby czas na nowy aparat?

Mimo wszystko, mam nadzieję, że nie przeszkodzi mi w powrocie do blogowej rzeczywistości. Pozdrawiam serdecznie tych, którzy jeszcze tu zaglądają!

Długa przerwa...

2009-12-01T09:48:00.001+01:00

Oj, długo mnie tu nie było... Nie pisałam bloga, ale każdego dnia zaglądam do Was. Podziwiam piękne rzeczy, które tworzyciei choć nie zostawiałam komentarzy, to każdy post czytam bardzo uważnie. Chłonę nowe pomysły, inspiracje i mam nadzieję, że kiedyś będę wcielać je w życie. Tymczasem bardzo, bardzo dziękuję wszystkim tym osobom, które tutaj zaglądały. To bardzo miłe, wiedzieć, że ktoś o mnie pamięta :)

Szczególnie serdeczne podziękowania składam Elle, która obdarowała mnie wspaniałymi woreczkami, które od dawna podziwiałam. Elle, sprawiłaś mi ogromną przyjemność!

Te woreczki zainspirowały mnie do wykonania własnych. Polubiłam ostatnio haft krzyżykowy i powstał woreczek na pierwsze prezenty przedświąteczne. Na pewno woreczków na każdy dzień adwentu nie zdążę zrobić, ale conajmniej kilka mam w planach.

A tymczasem pozdrawiam wszystkich jeszcze tu zaglądających, którzy zajrzeli do tego mojego zakurzonego bloga :)

Serwetnik

2009-08-06T10:10:00.000+02:00

Jest w moim mieście miejsce, o nazwie "Manufaktura Rzeczy Niepowtarzalnych". Dla mnie to istny raj, tyle tam niezwykłości. Wiele z tych przedmiotów jest wyrabianych ręcznie, a część sprowadzana. Za każdym razem trzeba mnie stamtąd "wołami wyciągać". Jednak to miejsce ma jedną wadę - ceny są dość wysokie, dlatego ograniczam się z wizytami tam, bo mój portfel na pewno by tego nie wytrzymał. Ale tym razem zajechał tam mąż i chciał żebym sobie coś wybrała na poprawę humoru. Nie odmówiłam i kuchnia wzbogaciła się o piękny serwetnik. A i mój humor się poprawił :)

P.S. Dostałam też wyróżnienie od Kasandry i Ity! Bardzo Wam dziękuję i czyję się zaszczycona. Jest to niezwykle przyjemne uczucie, kiedy widzi się swojego nicka na liście wyróżnionych, dlatego ja też nagradzam wyjątkowe dla mnie blogi ( choć jest ich dużo więcej niż mogę napisać ).

Ushii

Elle

Anne

Alizee

Lloka

Paula71

Bianca

i oczywiście Kasandra i Ita :)

Uplotłam sobie ...

2009-08-03T10:35:00.000+02:00

W przerwie na ćwiczenia oczek do kolczyków uplotłam sobie korale. Dosłownie, bo praca polegała na nanizaniu na dratwę drobnych kamyczków. Zajęcie bardzo przyjemne i czyste :) Coraz bardziej doceniam to hobby. Wymaga mało miejsca, nic nie brudzę i nie muszę tyle sprzątać, jak przy decu czy malowaniu.

Od dawna marzyły mi się takie korale, a kiedy podobne zobaczyłam u Jednoskrzydłej, postanowiłam zrealizować to marzenie. W tym celu wykorzystałam kwarce różowe i niebieskie. Bardzo lubię te kamienie, a poza tym są takie wakacyjne. Będą w sam raz na wakacje nad morzem, do których już nie mogę się doczekać. Jeszcze tylko tydzień!

Podczas robienia zdjęć na stole pojawiły się fantastyczne cienie. Trochę się nimi pobawiłam, ale nie było to łatwe, bo dziś słońce pojawia się i znika. Długie oczekiwanie i krótka chwila pięknego światła. Istny trening cierpliwości ...

Kształt zwiniętych korali nasunął mi myśl, że przydałaby się jeszcze bransoletka do kompletu.