niedziela, 24 października 2010

Klamki i zawieszka


Są takie zakupy, które odwlekamy, zostawiamy na później, aż w końcu kupujemy co trzeba pod wpływem impulsu. Tak właśnie było z klamkami. Taką jak chcieliśmy, kupiliśmy tylko do łazienki. W reszcie drzwi tkwiły zastępcze, albo ich wcale nie było. Zmoblilizowani mobilnością Adki skusiliśmy się w końcu na piękne, mosiężne klamki.

Z tej radości, że już są - zrobiłam zawieszkę na drzwi do sypialni, gdzie sypia też Maleńka.



Bardzo lubię takie szybkie hafty. Ten to przerywnik od większego projektu, o którym już wspominałam. I który zdążył mi się tak dać we znaki, że narazie postanowiłam od niego odpocząć.  


Na koniec wspominana Księżniczka z Bohunem. Odkąd Adka zaczęła raczkować, psisko stało się jej głównym celem.  

Oto znudzony obiekt jej zainteresowań :) 



A tu scena mrożąca krew w żyłach! Ale to tylko kontrola psiego uzębienia :)

Nie pozwalamy Adce na takie zabawy z psem - różnica wagi przemawia na jej niekorzyść, ale tutaj w drodze wyjątku - ciekawość zwyciężyła.



Przesyłam pozdrowienia!


środa, 20 października 2010

Półka na książki


Prace w kuchni i jadalni trwają nadal. Czym jak czym, ale tempem prac to się pochwalić nie możemy. Jednak cieszę się każdą drobnostką, każdym postępem. W ostatnim czasie udało się zrobić półkę na książki. Jestem nałogowym czytaczem i stale poszukuję miejsca na kolejne egzemplarze. Wymyśliłam półkę nad drzwiami w jadalni i Mąż zrealizował ten projekt. 



Użyliśmy drewnianych desek pobielonych bejcą, wsporników i wspominanych już niedawno sztukaterii. Do tego mosiężne haczyki na drobiazgi i gotowe. Muszę wspomnieć, że bardzo polubiłam cynowe naczynia. Najpierw kupowałam je z myślą o zdekupażowaniu, ale szybko z tego zrezygnowałam, bo podobają mi się takie surowe.



Półka pomieściła moją kolekcję literatury kobiecej wydawanej w seriach "Literatura w szpilkach, na obcasach" itp. Kupowałam je, kiedy studiowałam. Czytałam te powieści w pociągu, bo tylko to był w stanie przyjąć mój rozum podczas podróży PKP. A że z racji kierunku studiów literatury wysokiej miałam pod dostatkiem, odstresowywałam się przy tych tytułach.

Tylko jak już ustawiłam książki na półce, w oczy rzuciła mi się pstrokatość okładek. Przez kilka dni patrzyłam na nie spode łba, aż w końcu wpadłam na pomysł, żeby je oprawić. Teraz książki wyglądają tak:



Na koniec etykiety na słoiki. Zrobiłam je już jakiś czas temu, ale wczoraj wykończyłam otworki. A to dlatego, że udało mi się kupić w jednym z dyskontów za niewielką cenę zestaw kaletniczy. 



Narzędzia wyglądają jak zestaw do tortur, ale są naprawdę przydatne :)



Przesyłam serdeczne pozdrowienia!



niedziela, 10 października 2010

Kącik ze zdjęciami


Wracam po przerwie! Dni mijają w szalonym pędzie, a ja ciągle w biegu. Dlatego postaram się w telegraficznym skrócie opowiedzieć o nowym miejscu ze zdjęciami. Powstało na ścianie w salonie i wieszam tutaj ramki ze zdjęciami Maleńkiej. 

Impulsem do powstania kącika było znalezienie u mojej Mamy lusterka. Koloru nijakiego ( nawet nie będę go tutaj nazywać :), troszeczkę uszczerbione i na dodatek plastikowe, ale po przemalowaniu na biało zyskało na urodzie. Rama ma chropowatą fakturę i w połączeniu z farbą sprawia wrażenie zrobionej z gipsu.

A tak lusterko wyglądało przed zmianami. Niestety, bardzo często zapominam o zrobieniu zdjęć przed zabraniem się do pracy. Tutaj w ostatniej chwili przypomiało mi się, ale jak widać zaczęłam już mazanie :) A poza tym, przekonałam się na własnej skórze, jak niewdzięcznym zajęciem jest fotografowanie luster. Ile ja się nakombinowałam...

Natomiast ramki były zwyczajne, drewniane. Szybko je przemalowałam, na części dokleiłam drewniane dekory, a część ozdobiłam wstążką i uroczymi guzikami.

To na pewno nie koniec. W przygotowaniu są już kolejne ramki, więc kącik będzie się rozrastał. Tylko czasu brak... Dlatego też tak rzadko udzielam się na Waszych blogach, ale codziennie tam zaglądam. To moja wieczorna chwila relaksu, kiedy dzień zwalnia tempo,  a w domu panuje przyjemna cisza.

Pozdrawiam serdecznie! 




wtorek, 21 września 2010

Ram ciąg dalszy


Pamiętacie moją wersję pele-mele? Do jej wykonania wykorzystałam samodzielnie zrobioną ramę z gipsowych sztukaterii. Takie właśnie styropianowe listwy wykończeniowe posłużyły do oprawienia obrazu.  Zrobienie ramy jest naprawdę proste i tanie. Fakt, że styropianowe listwy nie mają takiego uroku, jak gipsowe, ale i na to jest sposób: wystarczy "pomalować" je rozcieńczonym gipsem. Uzyskuje się gipsową fakturę, a wykończyć można je warstwą białej farby akrylowej. Tak przygotowaną ramę nakleiłam na antyramę i gotowe!  Obraz cieszy moje oczy w jadalni.


Tryptyk "Irysy" dostałam w prezencie od mojego przyjaciela z czasów studenckich, który namalował go pastelami specjalnie dla mnie :) Grzegorz maluje wspaniałe prace, w zupełnie innym klimacie niż ofiarowany obraz. A na dodatek gra w zespole muzyki celtyckiej. Po prostu: talent. Osoby ciekawe jego prac odsyłam na jego stronę, naprawdę warto!

Na koniec jeszcze jedno wykorzystanie ramy. Nakleiłam ją na obramowanie monitora, na którym w sypialni oglądamy tv ( chociaż ostatnio bardzo rzadko ) i filmy na dvd. Być może dla niektórych to profanacja :) , ale strasznie mnie raził jego nowoczesny wygląd.  Monitor podwieszony jest pod sufitem i muszę przyznać, że to bardzo wygodne rozwiązanie. 



Pozdrowienia dla wszystkich zaglądających!



wtorek, 14 września 2010

Tablica na zapiski

Ostatnio zaczęłam tęsknić za dekupażowaniem. W końcu w ręce wpadła mi tablica, która już z rok czekała na swoją kolej. Długo nie miałam pomysłu na motyw, ale w końcu wzór wybrał się sam. Odkąd zaczęły w kuchni rosnąć jak szalone bluszcze - zrobiłam im towarzystwo na tablicy na zapiski. I od razu przepraszam za jakość zdjęć - aparat dogorywa, a czasu na dobre ujęcie jak na lekarstwo. I ta pogoda... Zaczęłam już nawet myśleć, żeby w ogóle nie zamieszczać zdjęć, ale już nie wytrzymałam :) Tak długo mnie nie było na blogu, że aż się stęskniłam :)



Motyw pochodzi z papierowej serwetki, dodałam dekor i koronkę. Tablica wisi w kuchni i zdążyłam złapać na zdjęciu moment, kiedy nie jest jeszcze zapisana. Lubię na niej robić zapiski "ku pamięci", ale i przyczepiać drobiazgi.  


Często przyczepiam ulubione zdjęcia, wycinki z gazet, obrazki, przepisy - ciągle coś się zmienia, ale niezmiennie swoje miejsce na tablicy ma mój amulet - znaleziona w górach czterolistna koniczynka. Rolę magnesów pełnią kupione nad morzem woreczki z muszelkami.


Bluszcz pięknie zaczyna oplatać belki. Bardzo mi się to podoba i trzymam kciuki za niego, bo to bardzo wątła roślinka była.  Jakoś nie mam ręki do kwiatów - albo nie rosną wcale, albo mutują do ogromnych rozmiarów. 

 I jeszcze się pochwalę kupionym niedawno  moim własnym przepiśnikiem.  Czyż nie jest uroczy?


Na koniec moja "ulubiona dziesiątka". Wprawdzie zabawa już przebrzmiała, ale skoro zostałam wywołana do tablicy , to odpowiadam.

Lubię:

- patrzeć na moją śpiącą córeczkę ( jej błogość na twarzy i miarowy oddech to mój najlepszy wyciszacz )

- czytać książki ( a szczególnie biografie i literaturę francuską )

- jeździć samochodem i słuchać muzyki w czasie jazdy

- prasować ( bardzo się przy tym relaksuję - wiem, wiem - dziwne :) )

- cappuccino 

- szum miejskiej ulicy

- zapach powietrza po burzy

- rękodzieło wszelakie

- U2 

- surfowanie w sieci, a w szczególności wizyty u blogowych koleżanek 

Pozdrawiam i dziękuję za komentarze oraz wizyty! Bardzo mnie cieszy każde miłe słowo :)

wtorek, 31 sierpnia 2010

Kącik Adusi


Pojawienie się dziecka w moim życiu to rewolucja we wszystkich płaszczyznach. Tej mieszkaniowej też. Jeszcze zanim Maleńka pojawiła się na świecie, ustaliliśmy, że narazie Nowy Lokator zamieszka w naszej sypialni. Takie rozwiązanie ma swoje plusy i minusy. Dla mnie najważnejsze było mieć Adkę blisko siebie i przyznam, że jest to bardzo wygodne rozwiązanie, zwłaszcza w nocy. A minusy: nagle sypialnia stała się placem zabaw, łazienką i kuchnią w jednym :) Czasem ciężko zapanować nad milionem zabawek, akcesoriów pielęgnacyjnych, ubranek itd. Ale to stan tymczasowy. Jak Adka trochę podrośnie, przeprowadzimy ją do osobnego pokoiku. Narazie dostała w naszej sypialni swój kącik i staramy się, żeby był dla niej jak najmilszy.



Specjalnie dla Maleńkiej przemalowaliśmy ściany na dwa odcienie różu. Początkowo miałam opory, ale końcowy efekt pozytywnie mnie zaskoczył. Sama nie miałam nigdy różowego pokouju, to teraz nadrabiam :) Wybór łóżeczka był prosty: musiało być białe i tu pomocna okazała się Ikea. Pamiętam, jak dzień po narodzinach Maleńkiej Mąż jechał po nie i w pośpiechu składał, żebym miała niespodziankę po powrocie do domu.  Po chwili okazało się, że brakuje mi wygodnego fotela i ten też szybko stanął obok łóżeczka. Bardzo lubimy w nim zasiadać, a nawet czasem przysypiać :)


Wiklinowy kosz to staroć z odzysku. Przemalowany na biało czeka na materiałowe wypełnienie, ale już świetnie sprawdza się jako schowek na rosnącą w zastraszającym tempie liczbę zabawek. Nie zabrakło też miejsca na kocyk zrobiony dla Małej przez Prababcię, moje hafty i półeczkę z drobiazgami. A na niej wiszą woreczki od Elle - doskonale się wpasowały. Dziękujemy raz jeszcze!



A na koniec Duśka z jej Przyjacielem. Bohun pokochał ją miłością bezgraniczną. Towarzyszy jej wszędzie, asystuje przy karmieniu i przewijaniu i tylko czeka na chwilę naszej nieuwagi, żeby móc ją polizać :) Mała odwdzięcza się mu uśmiechami, piskami i "zagadywaniem". Zaczynamy się obawiać, że jej pierwsze słowo to będzie " Bohun" :)
Przy okazji dziękuję Klaus za zaproszenie do zabawy. Na pewno napiszę o moich naj w następnym poście, bo muszę się dobrze zastanowić :)
Pozdrowienia!

środa, 25 sierpnia 2010

Wianki


Dziś będzie o wiankach. Wprawdzie Noc Kupały już za nami, ale ten obrzęd bardzo mnie fascynuje, ma w sobie coś z tajemniczości i magii... Ale nie o tym miało być :)

Pierwszy wianek zrobiłam z liści laurowych. Wykorzystałam styropianowe kółko i klej w pistolecie.  Pomysł nie jest mój, kiedyś gdzieś taki wianek widziałam. I kiedy podczas przeglądu przypraw okazało się, że mam liści laurowych w nadmiarze, postanowiłm je wykorzystać.  Wianek robi się szybko, a na dodatek roztacza piękny zapach.  Zawisł na belce i mam w domu namiastkę wieńca laurowego :) A jako że jestem absolutną fanką mitologii, mam radość podwójną.



Drugi wianek to mój absolutny sukces w szperaniu. Znalazłam go w second handzie za jedyne 50 groszy (!) i do dziś jestem w szoku. I z powodu ceny, i jego uroku. Na dodatek sprzedawczyni spytała mnie, co to w zasadzie jest ? Bardzo się zdziwiła, jak usłyszała, że to taka "ozdóbka". A powiedzcie same, czy nie przypomina on cudnych wianków Lloki? Ja jedynie dorobiłam mu materiałowe rózyczki i zawisł na drzwiach kredensu w jadalni.



Dziękuję za tyle miłych słów odnośnie kuchni! Urządzamy się powoli i czasem jest to bardzo męczące. Przychodzą momenty kryzysu, ale wtedy dopingujecie mnie, pisząc że zmierzam w dobrym kierunku :) Serdecznie pozdrowienia!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...